Μέσα στο "Μέσα"

Νομίζατε δε θα ξαναγράψω ε? Και γω το νόμιζα λίγο, μπορεί και πολύ. Μετά πήγα και είδα το «Μέσα». Του Παπαϊωάννου ντε, της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών, του 2… Αυτόν που οι μισοί θα αντιπαθείτε γιατί είναι πολύ gay, πολύ εναλλακτικός, πολύ κουλτουριάρης για τα γούστα σας, κάποιοι θα αγνοείτε και κάποιοι άλλοι μπορεί να λατρεύετε.

Πήγα στο «Μέσα», που λέτε και έμεινα μέσα για κανα δίωρο Μπορούσα, ίσως και να ήθελα, περισσότερο. Γιατί? Γιατί όχι θα μου πείτε. Γιατί το «Μέσα» είναι στη βάση του, η απόλυτη ρουτίνα, η απόλυτη επανάληψη, η απόλυτη μονοτονία. Το «Μέσα» είναι όλα εκείνα τα μοναχικά και μονότονα που επαναλαμβάνουμε μηχανικά και καθημερινά, μέχρι το ποτήρι μας να αδειάσει και να πέσει στην άβυσσο του τίποτα. Μελό το τελευταίο ε? Μετά το τίποτα είναι μας αρέσει, δε μας αρέσει. Το είπε σήμερα και εκείνος ο επιστήμονας, ξέρετε, στο καροτσάκι, που μελετάει όλα τα σπουδαία για το σύμπαν, τα δύσκολα, τα επιστημονικά.

Επανέρχομαι, είναι που έχω πολλά να πω, έχω καιρό να τα πω και μου έρχονται μαζεμένα και με αποσυντονίζουν. Επανέρχομαι «Μέσα» στο θέμα. Η παράσταση λοιπόν, η απόλυτη μονοτονία, σωστά? Λάθος. Η απόλυτη καθηλωτική μονοτονία. Μια μονοτονία που σε μαγνητίζει, σε ηρεμεί, σχεδόν σε αποκοιμίζει και θέλεις απλά να την παρακολουθείς με τις ώρες, μπορεί και τις 6 που παίζεται. Γιατί? Γιατί το απλό, το καθημερινό, το τόσο κλισέ και βαρετό να έχει τόση δύναμη?

Βρε μπας και έτσι μαγνητιζόμαστε και από την καθημερινότητά μας και ένα τόνο διαφορετικό ξεχνάμε να τις δώσουμε? Μήπως έτσι μονότονα μας περνάει ο καιρός, μέχρι το ποτήρι μας να στριμωχτεί στη γωνία και να αδειάσει? Τη φοβήθηκα αυτή την ηρεμία, το ομολογώ. Ηρέμησα και μετά ταράχτηκα. Και όλα αυτά έγιναν από μέσα.

Αγαπητοί αναγνώστες,

Δε γράφω συχνά παραπονιέστε αγαπητοί αναγνώστες και έχετε τα δίκια σας. Μπήκε ο χρόνος ο νέος και 'γω σας δημοσίευσα κονσέρβα. Για το προηγούμενο post λέω ντε. Ναι μπαγιάτικο ήταν, δε μου πάει καρδιά να σας πω ψέματα. Το είχα στο αρχείο, στο πρόχειρο, για μια ώρα δύσκολη σα και τούτη και το δημοσίευσα.

Είναι καιρός για γράψιμο όμως, όχι πέστε μου. Μπήκε ο χρόνος λοιπόν, τον υποδεχτήκανε όλοι με πλερέζες. Του μαυρίσανε την τύχη του μωρού χρόνου, πριν καλά καλά κατουρίσει τις πάνες του. Από που να αρχίσω? Από τις εφημερίδες με τους τίτλους για κουράγιο, από τις μίζερες ευχές? Για τα αστρολογικά ένα έχω να πω, όποιος τα γράφει μισεί το ανθρώπινο είδος. Δεν ήταν ζωδιακές προβλέψεις αυτές φέτος, οι προφητείες του Νοστράδαμου ήταν σε νέα συλλεκτική επανέκδοση με δώρο κομμένες σκηνές και ιλουστρασιόν εξώφυλλο.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο Κωστής μου δήλωσε πως βρίσκεται σε ένα επιστημονικό τέλμα. Ανησυχεί μήπως με την τελευταία θεωρία του έφτασε στο μέγιστο των δυνατοτήτων του και δεν έχει κάτι νέο να προσφέρει στην επιστημονική κοινότητα. Προβληματιστήκαμε εντόνως τις προάλλες με την περίπτωσή του. Βρε λέμε, μπας και τούτη η θεωρία, είναι κάτι σαν εκείνη της σχετικότητας, του ασήμαντου του Αϊνστάιν. Μήπως είναι τόσο θεμελιώδης και δεν έχουμε ακόμα εμβαθύνει όσο θα έπρεπε, γι' αυτό και δε μπορούμε να πάμε παρακάτω. Η μόνη μου συνεισφορά στο πρόβλημα του, μπας και το λύσουμε, δημοσιεύσουμε πέντε paper, θεωρίες εννοούσα και το πάρουμε το διδακτορικό, ήταν μια ακόμα εμπειρία μου. Γιατί τι νομίζετε έτσι από το πουθενά τις βγάζει τις θεωρίες του ο Κωστής, όλο και κάποια αφορμή του δίνω.

Είναι και τα νεύρα μου χάλια τον τελευταίο καιρό, που να γράψω. Δε μπορώ άμα δεν έχω καλή διάθεση, σας το εξομολογούμαι και αμαρτία δεν έχω. Είναι που γράφω με χιούμορ, λέει ένας φίλος και το χιούμορ θέλει το κέφι του, πως να το κάνουμε. Είχα το νεύρα μου που λέτε, πάνω που άρχισαν να μου περνάνε, με έπιασε το στομάχι μου. Είναι οι πεταλουδίτσες λέει η Boubita. Καλά άμα είναι οι πεταλουδίτσες, μη μεγαλώσουνε μόνο και μεταλλαχθούν σε σφήκες που τσιμπάνε φοβάμαι.

Αυτά σε γενικές γραμμές. Σας τα είπα και ξαλάφρωσα για να μη νομίζετε ότι δε σας υπολογίζω. Μείνετε συντονισμένοι όμως, γιατί στο επόμενο, θα κάνουμε εντομολογία. Θα πούμε για πεταλούδες.

Από πάντα

Μπορεί να ξέρεις από πάντα τι θέλεις από τη ζωή σου? Και άμα το ξέρεις μπορεί να το θέλεις για πάντα? Ωραία ας τα πάρουμε από την αρχή. Γεννιέσαι, αυτονόητο δε γίνεται να φυτρώσεις, θες να βυζαίνεις τη μαμά σου (υποθέτω γιατί δε θυμάμαι), άντε το πολύ πολύ να θέλεις και την πιπίλα σου. Μετά μεγαλώνεις λίγο, από μωρό γίνεσαι παιδί, ξέρεις ότι θέλεις να παίζεις και ότι δε θες να διαβάζεις. Εντάξει άμα είσαι ανάποδο παιδί όπως ήμουν εγώ μπορεί να θέλεις και να διαβάζεις. Μετά μεγαλώνεις άλλο λίγο, γίνεσαι πιο μεγάλο παιδί, θέλεις να βγεις, να φλερτάρεις και να το παίξεις λίγο μεγαλύτερος απ' ότι είσαι γιατί νομίζεις ότι είναι μαγκιά. Μετά ... όχι δε θα το πάμε έτσι παραθέτοντας τις βασικές προτεραιότητες ανά ηλικιακή ομάδα γιατί το θέμα μας είναι άλλο.

Το θέμα μας είναι όταν κάποιος έρχεται και λέει εγώ ήξερα πάντα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Ασχέτως αν όντως το κάνει ή απλά επιδιώκει να το κάνει. Θα μου πείτε που βρίσκεις το κακό? Υπάρχει μεγαλύτερη ισορροπία από το να ξέρεις από πάντα τι θέλεις και να στοχεύεις σε αυτό? Δε λέω ότι είναι κακό, αλλά εμένα φυσιολογικό δε μου φαίνεται. Πως εξελίσσονται όλα τα άλλα πάνω μας, μεγαλώνουμε, ψηλώνουμε, παχαίνουμε (αυτό δε μας αρέσει αλλά είναι συχνά γεγονός γι' αυτό και το καταγράφω), αλλάζουμε γούστα, προτιμήσεις, φίλους, γκόμενους, έτσι δεν εξελίσσονται και τα θέλω μας?

Γεννιούνται οι άνθρωποι κατασταλαγμένοι? Βλαμμένοι μπορεί να γεννιούνται, κατασταλαγμένοι σε καμιά περίπτωση, είμαι βεβαία (είσαι βεβαία? άσχετο αλλά αυτό το λέει ο πατέρας μου και έχει πλάκα, παίρνει και αντίστοιχο ύφος, περισπούδαστο). Και ευτυχώς δηλαδή, γιατί εμένα μου φαίνεται βαρετό να ξέρεις από πάντα τι θέλεις. Είναι σα να προδιαγράφεις τη ζωή σου, λες και ξέρεις τη συνέχεια. Οι αλλαγές στις προτεραιότητες και στα θέλω της ζωής, μου φαίνονται από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που μου συμβαίνουν όσο μεγαλώνω (όχι γιατί μου συμβαίνουν και κάτι άλλα εκνευριστικά, κάτι αμυδρές ρυτίδες, μια νύστα από τις 11, δε λέω άλλα, θα χρησιμοποιηθούν εναντίον μου). Μη το πάμε και στο άλλο άκρο βέβαια, ούτε κάθε μέρα αλλάζουν τα θέλω. Τι είναι βρακί να το βάζεις το πρωί να το αλλάζεις το βράδυ? Εμ δεν είναι.

Δυο βάνες έχει η ζωή...

Τη θεωρία με τα αγαπόνια τη θυμάστε? Ναι, ναι του Κωστή. Τότε που λέτε ήτανε καλοκαίρι. Όσο να 'ναι η ζέστη, η θάλασσα, τα μοχίτα, οι μαργαρίτες τ' αλάφραιναν το κλίμα και με τον Κωστή αναπτύσσαμε τέτοιες θεωρίες, ευχάριστες, γεμάτες αισιοδοξία και αγάπη. Τις λέγαμε ενώ γύρω κελαηδούσαν πουλάκια και πετούσαν αγγελάκια. Καλά ντε μη βαράτε. Είπα να το κάνω λίγο ποιητικό. Ποτά στο Αίθριο πίναμε, τα πουλάκια την είχαν κάνει γιατί η μουσική δε τα άφηνε να κοιμηθούν, τα αγγελάκια ζεσταίνονταν και είχαν μουλιάσει τα φτερά τους από την υγρασία, με λίγα λόγια τίποτα δεν φτερακούσε (ωραία τα λέω σήμερα, πυργιώτικα) στον ουρανό.

Από τότε πέρασε καιρός, ήρθε το φθινόπωρο, έπεσαν τα φύλλα, ήρθε ο χειμώνας δεν έπεσαν τα χιόνια. Το ξέρω τα είπαμε και στο προηγούμενο post αλλά θέλω να δοθεί έμφαση στο χειμώνα και τους συμβολισμούς που κουβαλάει. Εγώ δε τον χωνεύω, ξηγημένα πράγματα. Ήρθε λοιπόν ο χειμώνας και η θεωρία των αγαπονίων, έδωσε τη θέση της στη θεωρία "Δυο βάνες έχεις η ζωή...άνοιξα μια και κάηκα". Ναι δίκιο έχετε, είναι πιο ξενέρωτη, μέχρι απαισιόδοξη τη λες. Ενέχει και κινδύνους για τη σωματική μας ακεραιότητα, αλλά είπαμε χειμώνας, τέρμα τα ψέμματα.

Διατυπώνει λοιπόν ο Κωστής και σας μεταφέρω εγώ δια του blog τούτου. Γυρνάς σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα στο λιοστάσι (είναι και επίκαιρο). Έτσι είμαστε εμείς τα παιδιά της επαρχίας, έχουμε και λιοστάσι. Εγώ ούτε ελιά διακοσμητική σε γλάστρα δεν έχω και άμα είχα θα είχε ξεραθεί, αλλά ο Κωστής έχει λιοστάσι. Γυρνάς λοιπόν κατάκοπος και κυρίως πάρα πολύ βρώμικος. Μια επιθυμία θέλεις να εκπληρώσεις διακαώς. Να κάνεις ένα μπάνιο, να ξεβρομιστείς, μη νιώθεις άλλο σα Πακιστανός στην Ηρώων Πολυτεχνείου. Μπαίνεις λοιπόν στη μπανιέρα γυρνάς το ρουμπινέ ανυπόμονα και επιπόλαια και τρως ένα τσουρούφλισμα που από Πακιστανός γίνεσαι ερυθρόδερμος σε χρόνο dt.

Καλά θα μου πείτε, έτσι ανοίγουμε μια βρύση και όποιον πάρει ο χάρος? Δε δοκιμάζουμε λίγο? Πρώτα το δαχτυλάκι, λίγο το ζεστό, λίγο το κρύο μέχρι να φτάσουμε στην επιθυμητή θερμοκρασία. Αμ έτσι είναι το σωστό, αλλά όταν είσαι πολύ κουρασμένος και πολύ βρώμικος, το μυαλό δεν έχει την απαιτούμενη διαύγεια και την πατάς εύκολα. Εδώ που τα λέμε και ξεκούραστος να είσαι πάλι μπορεί να την πατήσεις. Τα σενάρια είναι πολλά, μπορεί να έχουν χαλάσει οι βάνες και να μη ρυθμίζονται, μπορεί να έχει χαλάσει ο θερμοσίφωνας, να περιμένεις, να περιμένεις και πουθενά το ζεστό. Μπορεί να σου αρέσει το ζεστό αλλά να μην επιτρέπεται για την περίπτωση σου. Με λίγα λόγια πιάσε το αυγό και κούρευτο. Κατά βάση εύχεσαι να μην έχει χαλάσει ο ρουμπινές ή ο θερμοσίφωνας, να μη χρειαστεί υδραυλικός με λίγα λόγια γιατί άκρη με δαύτους δε βγάζεις.

Έτσι είναι οι σχέσεις λέει ο Κωστής, σα να ρυθμίζεις το νερό για το μπάνιο. Όλα μπορούν να συμβούν, από το πολύ καυτό μέχρι το πολύ κρύο. Καμιά φορά γυρνάς τη βάνα και καίγεσαι, την άλλη παγώνεις. Όταν όμως τα καταφέρεις και βρεις τη σωστή θερμοκρασία μπορεί και να ακούσεις κανένα κελάηδισμα από το προαναφερθέντα πουλάκια, λόγω υπέρμετρης ευφορίας!

p.s. Για παν ενδεχόμενο εγώ θα εγκαταστήσω τη βρύση της φωτογραφίας που φωτίζεται ανάλογα με τη θερμοκρασία, προκειμένου να αποφύγω ατυχή συμβάντα στο μέλλον.

Με το ίδιο παλτό

Μπήκε ο Χειμώνας, λέμε τώρα, και το χρειάζεσαι το πανωφοράκι σου. Σε φτάνει ένα, όμως? Θέλεις και την καπαρτινούλα σου γιατί βαρύ το χειμώνα δε τον λες, θέλεις και το σακάκι σου για πιο chic εμφανίσεις, θέλεις και το παλτουδάκι μη και πιάσει κανένα κρύο στα ξαφνικά και παγώσει το κοκαλάκι σου. Με λίγα λόγια οι ανάγκες είναι πολλές και δεν καλύπτονται με ένα και μοναδικό προϊόν. Την τακτική των εναλλακτικών λύσεων αναλόγως την περίσταση, την εφαρμόζουμε εμείς τα ζωάκια-άνθρωποι σε πολλές περιπτώσεις, όπου μας βολεύει δηλαδή. Εκτός από μία, τις σχέσεις. Και δεν εννοώ τις φιλικές γιατί και εκεί μια χαρά το κάνουμε. Άλλος φίλος θα σου κάνει ψυχανάλυση, με άλλον θα πας εκδρομή, άλλον θα συμβουλευτείς πιο laptop να πάρεις και πάει λέγοντας.

Εννοώ τις ερωτικές σχέσεις και θα μιλήσω από τη δική μου μεριά, αυτή των γυναικών. Οι ανάγκες είναι πολλές, αγόρια και κορίτσια αναγνώστες μου. Μια γυναίκα τα θέλει όλα (όχι επειδή η ίδια είναι τέλεια, απλά τα θέλει, δε θα το αναλύσουμε αυτό τώρα). Βρίσκει λοιπόν ένα χριστιανό, μπορεί να είναι και μουσουλμάνος, δε ξέρω και του απαιτεί τα πάντα. Αυτός σιγά μην τα έχει όλα (όποιος τα έχει να μιλήσει τώρα, αλλιώς να σιωπήσει για πάντα) και κάπου εκεί αρχίζουν τα όργανα της γκρίνιας. Και έρχομαι τώρα εγώ να σας προτείνω την εξής πρωτοποριακή λύση στο παραπάνω πρόβλημα.

Λέω λοιπόν, αφού πανωφοράκια έχουμε πολλά, ένα για κάθε περίπτωση, γιατί όχι περισσότεροι από ένας άνδρες να φτιάχνουν μαζί αυτόν που θες. Θα δώσω παράδειγμα να το καταλάβουμε, να φτιάξω και εγώ εικόνα βρε παιδί μου να τη σιγουρέψω τη θεωρία. Έχεις λοιπόν, έναν με χιούμορ, κουλτούρα και άποψη να συζητάς. Μαζί θα λύνετε το Κυπριακό, τα υπαρξιακά σου, θα γυρνάτε στα θέατρα και τα μουσεία, η καθεμία ας βάλει ότι θέλει, άμα θέλει μπουζούκια, εγώ μαζί της. Έχεις άλλον ένα να κάνετε πάρα πολύ καλό sex. Δε χρειάζεται ανάλυση αυτό, το πιάσατε νομίζω. Έχεις ακόμη έναν, τρυφερό, καλό και γλυκό, να σου κάνει αγκαλίτσες, χατίρια και να αλλάζει καμιά λάμπα άμα χρειάζεται. Θα μείνω σε αυτούς τους τρεις, μην είμαστε και πλεονέκτες. Αυτοί οι τρεις ας πούμε ότι κάνουν τον τέλειο, αυτόν χωρίς ατέλεια, που είναι φτιαγμένος στην εντέλεια. Κάπου εδώ θέλω να υποβάλω τα σέβη μου στο στιχουργό του παραπάνω άσματος, μεγάλο σουξέ των ημερών, ιδιαίτερα δημοφιλές, μεταξύ της συμπαθούς συνομοταξίας των ταξιτζήδων.

Τώρα θα λέτε, καλά δυο μήνες που έχεις να γράψεις αυτά τα έξυπνα σκεφτόσουν. Όχι, σκεφτόμουν και άλλα, θα ενημερωθείτε εν καιρώ. Επανέρχομαι στο θέμα για να αντικρούσω πιθανά επιχειρήματα, ενάντια στη θεωρία μου. Θα πουν λοιπόν τα αγόρια εδώ, καλά τα λες κυρία μου, αλλά γιατί να μην βρούμε και εμείς τις αντίστοιχες τρεις που και μάγκες είμαστε και πριν από εσένα το έχουμε σκεφτεί. Μάγκες την πατήσατε γιατί δεν υπολογίσατε τον αστάθμητο παράγοντα κρίση. Να σας δω εγώ στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε να συντηρείτε το χαρέμι και δε θα σας φτάνει ούτε η πιστωτική της διαφήμισης (να βάλω και πετρέλαιο?).

Γελάτε, μη γελάτε καθόλου, απλή λογική. Τρεις άνδρες μπορούν να συντηρήσουν μια γυναίκα, ένας άντρας όμως τι να κάνει με τρεις, μιλάμε για οικονομική καταστροφή. Άρα η λύση μας βολεύει όλους. Και μη νομίζετε ότι θα πάρετε την εκδίκησή σας, όταν η κρίση τελειώσει. Τότε θα είμαστε όλοι γερόντια και δε θα μπορούμε ούτε τη μασέλα μας να κουμαντάρουμε.

Υ.Γ. Όπως καταλάβατε, επέστρεψα χειρότερη από ποτέ. Τα παράπονά σας σε κάποιους λίγους που έκαναν το λάθος να πουν έλα ρε Αφροδιτάκι γράψε κάτι, τόσα ερεθίσματα σου δίνουμε.

Η Συζήτηση

Έρχεται κάποια στιγμή, εκεί κάπου στην αρχή μιας σχέσης, που πρέπει να γίνει η Συζήτηση. Η Συζήτηση δεν αφορά σε τίποτα περισσότερο από την απάντηση στο γνωστό και μη εξαιρετέο ερώτημα "Ορέ που πάμε?". Καλά δε το θέτεις ακριβώς έτσι, εκτός αν συνομιλείς με γιδοβοσκό από την Ώλενα (έλα να μπαίνει ο ντόπιος πληθυσμός στο πνεύμα του Καλλικράτη). Πως το θέτεις θα μου πεις?

Θα σου πω, μη μου βιάζεσαι. Ο καθένας με το δικό του προσωπικό στυλ, το οποίο εξελίσσει στο πέρασμα του χρόνου, μη το κάνουμε και μανιέρα, μπας και αγγίξει λίγο περισσότερο το κοινό του. Ποιο κοινό δηλαδή, που η συζήτηση είναι παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού. Δύο παίζουν, δυο παρακολουθούν. Οι ίδιοι δύο σε ρόλους διπλούς.

Δύσκολο έργο που λέτε η Συζήτηση, εξ' ου και ο τίτλος. Δε το έχετε παρατηρήσει? Όλα τα αναγνώσματα επιπέδου, τέτοιους τίτλους έχουν, η Άγνοια, η Ταυτότητα, η Δίκη και πάει λέγοντας. Δύσκολο έργο, με μακρόσυρτες παύσεις, αμήχανες σιωπές, νευρικές κινήσεις (gro plan στα δάχτυλα που σχηματίζουν όλα τα είδη ναυτικών κόμπων με καταιγιστικό ρυθμό), μια κουβέντα τώρα, μια μετά από κανά τέταρτο και τι κουβέντα δηλαδή, αυτιστικού που προσπαθεί να εκφραστεί. Αγγελοπουλικό έργο, πρέπει να το δεις άμα θες να λέγεσαι σινεφίλ, αλλά σου πέφτει κομματάκι βαρύ.

Όπως κάθε ποιοτική παραγωγή που σέβεται τον εαυτό της, η Συζήτηση έχει συνήθως στενάχωρο τέλος. Αλλιώς θα γυρίζαμε γλυκανάλατη κομεντί, που τι να λέμε τώρα και σε καλλιτεχνική αξία υστερεί και δεν είναι του στυλ μας γιατί είμαστε και του ποιοτικού. Το τέλος λοιπόν της συζήτησης, ανάλογα και με τους πρωταγωνιστές βέβαια, έχει διάφορες ενδιαφέρουσες παραλλαγές του τύπου, έχεις το πακέτο, αλλά δεν είναι το πάμε πακέτο, μα το φάγαμε πακέτο. Κάπου εκεί είναι που ο καθένας παίρνει το πακέτο του και τραβάει το δρόμο του, να ετοιμάσει το ρόλο του για την επόμενη παραγωγή, με την ελπίδα να είναι λίγο πιο μεγαλόπνοη και με συνέχειες!

Ένα μικρό πλεονέκτημα... ή μήπως μειονέκτημα?

Πρόσφατα ένας φίλος, μου έλεγε ότι το να ζεις σε μια μικρή πόλη έχει ένα πλεονέκτημα και ένα μειονέκτημα. Το πλεονέκτημα είναι ότι είναι μικρή. Το μειονέκτημα είναι... ότι είναι μικρή. Όχι δε φταίει ο δαίμονας του blogger, ούτε πίναμε ούζα όταν κάναμε αυτή τη συζήτηση. Θα σας τα κάνω λιανά και θα το πιάσετε το νόημα.

Τη μέρα εκείνη που λέτε ξύπνησα το πρωί και στα επτά λεπτά που κάνω να πάω από το σπίτι στο γραφείο με τα πόδια, αντάλλαξα επτά καλημέρες. Καταρχήν ναι, κάνω επτά λεπτά με το ρολόι ούτε έξι, ούτε οκτώ, επτά ακριβώς. Όσοι βασανίζεστε σε ατελείωτες μετακινήσεις στην πόλη, τώρα μπορείτε να ζηλέψετε ελεύθερα. Και επίσης ναι, ο ρυθμός καλημερίσματος ήταν μια καλημέρα ανά λεπτό, απλά μαθηματικά. Επτά χαμογελαστοί λόγοι να ξεκινήσεις τη μέρα σου καλά. Ένας ακόμα ήταν, ότι λίγο πριν φτάσω στο γραφείο συνάντησα ένα όμορφο αγόρι από αυτά, ξέρετε εσείς, που έχω αναφέρει σε παλιότερα post. Ένα ωραίο χαμόγελο λοιπόν, ήταν το κερασάκι στην τούρτα με τις επτά καλημέρες και ένα ισχυρό όπλο υπέρ της ζωής στην μικρή πόλη.

Η μέρα κύλησε ευχάριστα μέχρι το απόγευμα, που έχοντας κάνει μερικές δουλίτσες στο σπίτι είπα να πεταχτώ στο supermarket της γειτονιάς, να κάνω τα ψώνια μου σαν καλή, λέμε τώρα, νοικοκυρά. Διαπραγματεύομαι λοιπόν με τον εαυτό μου αν θα ντυθώ σαν άνθρωπος ή θα βγω με τα ρούχα εργασίας, βλέπε φόρμα και ξεχειλωμένη μπλούζα. Τη διαπραγματευτική διαμάχη μεταξύ της Coco, της Channel ντε και του λέτσου, την κερδίζει ο λέτσος και το πανηγυρίζει δεόντως. Γιατί χωρίς να θέλω να το παινευτώ, στο 99% των περιπτώσεων που βγαίνω από το σπίτι, λέω στον καθρέφτη φεύγοντας, φτου σου Coco παιδί μου και ο λέτσος είναι ο μόνιμα χαμένος.

Έλα όμως που η μικρή πόλη είναι πολύ μικρή και ο όμορφος του πρωινού ψωνίζει στο ίδιο supermarket. Και είναι ο άτιμος καλοβαλμένος, με το πουκαμισάκι του καλοσιδερωμένο, με τη βερμουδίτσα του και εσύ είσαι σαν...ποιος άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα! Και θέλεις να ανοίξει ο διάδρομος του supermarket να σε καταπιεί. Και το supermarket στη μικρή γειτονιά, της μικρής πόλης δεν είναι και ο Βασιλόπουλος με τα τρία υπόγεια πάρκινγκ. Είναι λίγα τα ράφια, που να πας να κρυφτείς. Ένα γάλα να σηκώσει από κάτω σε βρίσκει. Γεμίζεις το καλάθι σου άρον άρον και η μεγαλύτερη επιθυμία σου εκείνη την ώρα είναι να μη τον συναντήσεις στην ουρά για το ταμείο.

Έλα όμως που έτσι είναι η ζωή στη μικρή μας πόλη. Αν το πρωί χαίρεσαι που είναι μικρή, το βράδυ μπορεί να καταριέσαι για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Μια άνιση μάχη

Μέχρι πριν κάποια χρόνια όταν διεκδικούσες την προσοχή ενός αγοριού είχες να ανταγωνιστείς καμιά ξανθιά με μεγάλο στήθος και κοντή φούστα, τους λίγο έως πολύ κάφρους φίλους του, τον Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό (βάλε εσύ όποια ομάδα νομίζεις), άντε και καμιά παρτίδα pro με τα γνωστά παρελκόμενα. Τι να έκανες λοιπόν, έβαζες τα μεγάλα μέσα ήθελες δεν ήθελες και πορευόσουν ανάλογα.

Μια μπλουζίτσα με πιο μεγάλο ντεκολτέ, λίγο χαζό νάζι και πες ότι τα βόλευες με την ξανθιά. Μπορεί να ήταν και μελαχρινή, μην κολλάμε στις αποχρώσεις, το νόημα να πιάνουμε. Με τους κάφρους τα έβρισκες κάπου στην πορεία. Είναι που δεν είσαι και καμιά υστερική σκύλα, να σε βλέπουν να σκιάζονται, κάποια στιγμή γινόσαστε όλοι μαζί ένα χαρούμενο παρεάκι. Μπάλα, τα έχουμε ξαναπεί, επιβάλλεται να βλέπουν, οπότε ανταγωνισμός δεν υφίσταται. Το pro ήταν λίγο πιο δύσκολη και πονεμένη ιστορία, αλλά στήριζες τις ελπίδες σου στις κακές επιδόσεις του, μπας και δει ότι δε το 'χει και το παρατήσει το άθλημα.

Έλα όμως που τα αγόρια μεγάλωσαν, έγιναν άντρες και απέκτησαν σοβαρές δουλειές και υποθέσεις. Μαζί με αυτά μεγάλωσες και εσύ και απέκτησες αθέμιτο ανταγωνισμό. Γιατί καλά με όλα τα παραπάνω, κουτσά στραβά την έβρισκες την άκρη σου. Το RTK (Real Time Kinematic, μέθοδος αποτύπωσης που λύνει τα χέρια στους τοπογράφους, περισσότερα μη με ρωτάτε, δεν ξέρω και δε θέλω να μάθω) όμως πως να το ανταγωνιστείς? Να κάνεις κότσο-κεράια να πιάνεις και 'συ συντεταγμένες από τους δορυφόρους? Εμ, δε γίνεται, δεν είναι και μόδα, να το υποστηρίξεις κάπως βρε αδερφέ.

Μη γελάτε, είναι ύπουλος αντίπαλος το RTK (κάντε εσείς αντιστοιχία σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους). Είναι άγνωστος και δεν γνωρίζεις τις αδυναμίες του για να τον πολεμήσεις. Αφήστε που φήμες λένε ότι αγγίζει την τελειότητα. Που πας λοιπόν εσύ, ο ατελής εξ' ορισμού, γιατί είσαι άνθρωπος, ξυπόλητος για μέτρημα!

Το Καμακωμένο Ψάρι

Πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Άνδρο. Όσοι με διαβάζετε δε θα έχετε αμφιβολία ότι επισκέφθηκα τις τρέχουσες εκθέσεις του νησιού. Αυτή που με κέντρισε περισσότερο ήταν του Κ. Τσόκλη. Με τον καλλιτέχνη δεν είχε τύχει να ασχοληθώ μέχρι τότε, οπότε τα συναισθήματα, οι σκέψεις και τα ερεθίσματα που μου προκάλεσαν όσα είδα, γράφονταν σε πίνακα λευκό.

Δε ξέρω αν με συγκίνησαν τα έργα του, σίγουρα με καθήλωσε μια εγκατάσταση που δεν έχει σκοπό αυτό το post να περιγράψει. Ξέρω όμως ότι με κέντρισαν οι σκέψεις του, όπως της είδα γραμμένες στους τοίχους της έκθεσης, όπως τους άκουσα στην ηχογράφηση που παιζόταν σε μια από τις αίθουσες και όπως τις διάβασα στον κατάλογο και τα βιβλία του. Σκέψεις βαθιές, άλλοτε ριζοσπαστικές, καμιά φορά οικείες. Σίγουρα σκέψεις που σε έβαζαν σε σκέψεις και φανέρωναν την αναζήτηση και την εξέλιξη του δημιουργού. Άρα ο καλλιτέχνης πέτυχε το στόχο του. Για 'μένα τον πέτυχε.

Σήμερα ο Κ. Τσόκλης κέντρισε πάλι την προσοχή μου. Έπεσα και 'γω πάνω στις δηλώσεις που είχε κάνει χρόνια πριν για το βιασμό, τα κίνητρα, το θύτη και το θύμα του, οι οποίες ήρθαν στην επικαιρότητα μετά την προβολή της παλιάς συνέντευξής του. Διαβάστε αν θέλετε, όσοι δε το έχετε κάνει ήδη. Αναρωτιέμαι πόση συζήτηση σηκώνει το θέμα. Τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης, πόσο να προκαλέσει, τι μεταφορά δυσκολονόητη μπορεί να είναι αυτή? Πως μπορεί να δικαιολογεί τον βιασμό με πρόφαση την πρόκληση? Πως μπορεί να τον μεταφράζει σαν έκφραση δίψας για ζωή?

Νομίζω υπάρχουν παραδείγματα στην τέχνη, που ο καλλιτέχνης προσπαθεί να ξορκίσει το φόβο των γηρατειών και του θανάτου, μέσα από τη σεξουαλική επιβεβαίωση σαν μέγιστη έκφραση της θέλησης για ζωή. Το κάνει ο F.Roth στα βιβλία του, με τους ήρωες του, συχνά σε μεγάλη ηλικία, να περιστρέφονται γύρω από τις σεξουαλικές ορμές τους με αποδέκτες κυρίως νεότερες γυναίκες. Δεν έχω συναντήσει όμως, σε όσα έχω διαβάσει τουλάχιστον, καμιά άμεση ή έμμεση δικαιολογία για την πράξη του βιασμού.

Σίγουρα δε γίνεται και δεν πρέπει να ακυρώσεις το έργο ενός καλλιτέχνη εξαιτίας μιας άποψης, ακόμα και αν διαφωνείς αδιαπραγμάτευτα. Μπορεί όμως πια το έργο αυτό να γράψει εντυπώσεις σε λευκό πίνακα, όπως πριν? Και αν ένας γέρος έχει προσπαθήσει να πιάσει το, έστω προκλητικά εκτεθειμένο, στήθος σου, γίνεται να μη το σκέφτεσαι την επόμενη φορά που θα δεις το "Καμακωμένο Ψάρι"?

p.s. Η απάντηση-εξήγηση του ίδιου του Τσόκλη για τις δηλώσεις του στο protagon.gr

Φάτε μάτια -ωμά- ψάρια

Το πάω το φέρνω με τρώει ο από τέτοιος μου να συνεχίσω την ελεύθερη πτώση του επιπέδου. Να συνεχίσω δηλαδή το επίπεδο Sex & the City, που εσείς νομίζετε ότι είναι επίπεδο SATC, εγώ σας λέω ότι είναι επίπεδο Woody Allen, που πρώτος γύρισε την ασχημομουράκλα του στην κάμερα και αναρωτήθηκε αυτοσάρκαζόμενος περί σχέσεων και λοιπών δαιμονίων.

Για πάμε λοιπόν που λέει και το τραγούδι. Είσαι 27, ελεύθερη διόλου ευκαταφρόνητο διάστημα και είναι ντάλα καλοκαίρι, με τη ζέστη να παίζει κρίκετ με τα νεύρα σου και το χειμώνα να έρχεται απειλητικά κραδαίνοντας το γνωστό μότο "κρύο καιρός για δύο". Με πόσο ελαφριά καρδιά θα αγνοήσεις προτάσεις για νέες γνωριμίες. Αμ δε θα τις αγνοήσεις σου το λέω εγώ. Θα βγεις και θα πεις και ένα τραγούδι. Θα πεις ένα τραγούδι όχι γιατί το 'χεις με το μουσική, αλλά κάπως πρέπει να περάσει η ώρα. Γιατί σας το λέω επιβεβαιωμένα, στο 99% των ραντεβού να το πω, ας το πω, βαριέσαι αφόρητα.

Κρίμα είναι δηλαδή που βαριέσαι γιατί μια χαρά είναι οι άνθρωποι, αλλά άμα βαριέσαι, βαριέσαι είναι αδιαπραγμάτευτο. Δεν παίρνει ολίγον βαριομάρα, όπως δεν παίρνει ολίγον έγκυος. Το χειρότερο δεν είναι που βαριέσαι είναι που σου λένε δε πάμε για sushi αύριο και παρασύρεσαι από τη λαιμαργία, δεν έτρωγες και από χτες sushi στον Πύργο εδώ που τα λέμε και δέχεσαι. Γιατί άλλο να βαριέσαι πάνω από το ωμό ψάρι, άλλο να βαριέσαι με το perrier στο χέρι. Είναι πιο glamorous καταλαβαίνετε. Νιώθεις και λίγο πλουσία. Και ως πλουσία έχεις δικαίωμα στην πλήξη, κληρονομικό.

Άσε που με το sushi επιβεβαιώνεις και την παροιμία φάτε μάτια ψάρια, γιατί πόσο να φας, να χορτάσεις με sushi δε γίνεται. Έτσι είναι και αυτά τα ραντεβού, θα τα λέω ραντεβού, έστω και αν είναι περίπου, ούτε μάτια ούτε ψάρια, μόνο κοιλιά περίδρομος.

5 ευρώ βενζίνη παρακαλώ!

Την προηγούμενη εβδομάδα η βενζίνη κυλούσε με δυσκολία και τα νεύρα όλων με το άγχος των μετακινήσεων για δουλείες και διακοπές υπόμεναν το μαρτύριο της σταγόνας. Νεύρα είχα και 'γω με τα κλειστά βενζινάδικα. Όχι ντε δεν είχα ξεμείνει, που και να είχα δηλαδή μέχρι τη δουλειά πάω με τα πόδια, 7 λεπτά δρόμος είναι, διακοπές δεν ήμουν οπότε δεν είχε σημασία.

Δεν είχα νεύρα λόγω βενζίνης, αλλά λόγω βενζινά. Ο βενζινάς που λέτε είναι της γειτονιάς, σα την ΕΒΓΑ ένα πράγμα. Κατράμι το αγόρι, είναι και από τη φύση του μελαχρινό, το έχει χτυπήσει και ο ήλιος του μεροκάματου, έχει γκριζάρει λίγο και το μαλλί. Για χάρη του δέκα, δέκα ευρώ τη βάζω την αμόλυβδη. Κορίτσια καταλαβαίνετε, 40 βαθμοί έξω, 45 στη θέα του βενζινά. Αγόρια μπορείτε να σταματήσετε την ανάγνωση εδώ. Τι περιμένατε δηλαδή Αυγουστιάτικα, καμιά ανάλυση για τον Κούντερα. Όχι, θα το ρίξω μια βουτιά το επίπεδο να δροσιστεί.

Τον βενζινά λοιπόν τον βλέπεις και αυθορμήτως σου έρχονται στο μυαλό ατάκες όπως, "Θα μου το φουλάρεις", "Θα μου το φουσκώσεις το στρώμα" και τα σχετικά. Ανέκαθεν βέβαια τα παιδιά της εργατικής τάξης είχαν μια ξεσηκωτική θα έλεγα επίδραση, στα καθώς πρέπει, λέμε τώρα, κορίτσια. Μην ανακαλέσω τώρα σκηνές από τον αθάνατο ελληνικό κινηματογράφο, καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Από τα 16 θυμάμαι με κάτι άλλα καθώς πρέπει κορίτσια να χαζεύουμε έναν ηλεκτρολόγο και έναν ελαιοχρωματιστή. Ε σας πληροφορώ δέκα και βάλε χρόνια μετά, αυτά τα αγόρια στην καρδιά μας τα έχουμε, απλά τώρα προστέθηκε και ο βενζινάς. Ελάτε τώρα αγόρια. Εσάς λέω που βλέπετε πότε, πότε Sex & the City, κρυφοδιαβάζετε Cosmopolitan και τώρα παρά την παραπάνω προτροπή μου, συνεχίζετε την ανάγνωση αυτού του post. Εσείς γιατί δηλαδή την κομμώτρια, την αισθητικό και εμείς όχι το βενζινά ή τον υδραυλικό με αντίστοιχα ταπεινά κίνητρα?

Προς θεού μη παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τα προαναφερθέντα επαγγέλματα, το αντίθετο μάλιστα εκτιμώ απεριόριστα ανθρώπους που τα εξασκούν, απλά επισημαίνω την επίδραση τους στην επιστημονική, εδώ γελάνε, κοινότητα. Με τον ηλεκτρολόγο μπορεί να σκεφτείς να του προτείνεις να σου αλλάξει τα φώτα, στο μηχανικό η/υ τι να πεις, έλα να μου κάνεις ένα format? Το κάνεις και μόνη σου βρε αδερφέ.

Τώρα που το σκέφτομαι αυτό είναι. Έτσι εξηγείται η επίδραση που λέγαμε. Άμα χρειαστεί ο ηλεκτρολόγος θα σου αλλάξει μια λάμπα που φοβάσαι να ανέβεις στη σκάλα. Δε το σώζω ε? Δε βαριέστε Αύγουστος είναι, όλα συγχωρούνται, ακόμα και το να πας στο γραφείο με havaianas.

Η θεωρία του Κωστή

Μετά τη θεωρία του Αντώνη, ήρθε η ώρα για τη θεωρία του Κωστή. Η θεωρία του Αντώνη έχει ένα φιλοσοφικό, ψυχολογικό, θα έλεγα υπόβαθρο και αναλύει με επιστημονικά πάντα κριτήρια το νόημα της ύπαρξης. Η θεωρία του Κωστή άπτεται κυρίως των θετικών επιστημών, με έμφαση στην κβαντομηχανική και εργαλεία της, την παρατήρηση και το πείραμα. Το γεγονός ότι και οι δύο θεωρίες έχουν διατυπωθεί υπό την επήρεια σεβαστής ποσότητας αλκοόλ, θα παρακαλούσα να θεωρηθεί επουσιώδες.

Σύμφωνα με τον Κωστή, λοιπόν, οι άνθρωποι διασκορπίζουν αγάπη στον περιβάλλοντα χώρο, εκπέμποντας σωματίδια με την επιστημονική ονομασία αγαπόνια. Τα αγαπόνια που έχουν ως κύριο, αλλά όχι αποκλειστικό, μέσο εκπομπής τα μάτια διασκορπίζονται δημιουργώντας ένα νέφος. Το αγαπιακό αυτό νέφος έχει ανά περίπτωση διαφορετική σύσταση, αναλόγως την ποσότητα υποσωματιδίων, όπως τα ερωτόνια, τα καυλόνια και τα λοιπά -όνια που περιέχει.

Φυσικά ανάλογα με τη σύσταση και τα φορτία προκαλούνται αντιδράσεις μεταξύ των νεφών διαφορετικών ατόμων και τότε δημιουργείται το μαγευτικό φαινόμενο του αγαπιακού σέλας (να με συγχωρήσετε αλλά δεν γνωρίζω αν το σέλας κλίνεται και πως). Στόχος μας σύμφωνα με τη θεωρία πρέπει να είναι η εκπομπή όσο το δυνατόν μεγαλύτερης ποσότητας αγαπονίων, κατά προτίμηση με τη μορφή καταιγιστικών πυρών προς όλες τις κατευθύνσεις, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες να βιώσουμε την εμπειρία του φαινομένου του αγαπιακού σέλας.

Επειδή εσείς τώρα θα νομίζετε ότι πρόκειται για καμιά θεωρία τυχαία, να σας θυμίσω πόσες φορές έχει υμνηθεί από την τέχνη, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το τραγούδι "love is in the air" (ναι ντε για το αγαπιακό νέφος μιλάει) και τα καρτούν που πετούν καρδούλες από τα μάτια (δεν είναι παρά μια προσπάθεια γραφικής αναπαράστασης αγαπονίων).

Να σας επισημάνω τέλος, ότι η ζεστή ατμόσφαιρα του καλοκαιριού ευνοεί τη διάχυση των αγαπονίων στον περιβάλλοντα χώρο. Γι' αυτό συντονίστε τους δέκτες, ρυθμίστε τους πομπούς και αναμείνατε την εμφάνιση του αγαπιακού σέλας.

Τα δικά μας 30

Μεταξύ των δημοσιεύσεων για την όπερα και το vintage μεσολάβησε κάποιο διάστημα που μικρό δε το λες. Θα νομίσατε ότι μου έπεσε βαριά η όπερα, αλλά είναι που είστε κακεντρεχείς. Θεέ μου τι τρόποι, κακολογώ του λιγοστούς μου αναγνώστες! Μη δίνεται σημασία αγαπητοί αναγνώστες, είναι που σε αυτό το διάστημα μεγάλωσα κατά ένα χρόνο και όπως είναι γνωστό τα γεράματα φέρνουν γκρίνια, δυστροπία και άλλες ευχάριστες παρενέργειες. Επίσης είχε έκλειψη την Κυριακή και είναι γνωστές οι επιπτώσεις της στο κατατρεγμένο ζώδιο του καρκίνου. Δικαιολογήθηκα επαρκώς? Για να συνεχίζετε την ανάγνωση ελπίζω πως ναι.

Μεγάλωσα λοιπόν κατά ένα χρόνο, έγινα 27 (θα το φωνάζω μπας και το συνηθίσω) και είπα να μπω στη χρονομηχανή να κάνω ένα ταξιδάκι. Δε μου έφταναν όλα τα υπόλοιπα πηγαινέλα, ήθελα και ταξίδι στο χρόνο. Θέλετε να κάνουμε και ένα μαζί? Άντε τότε επιβιβαστείτε, βιαστείτε. Όλοι μέσα? Ξεκινάμε και κατευθυνόμαστε καμιά 20αριά χρόνια πριν, κοντά στην ηλικία των 10 χρονών, λίγο κάτω, λίγο πάνω δεν έχει σημασία, το μηχάνημα δεν είναι και ακριβείας.

Τότε οι 30 -βάλτε η βγάλτε κάτι ανάλογα την περίπτωση- ήταν οι γονείς μας, οι θείοι μας, οι γονείς των φίλων μας. Άλλες εποχές βλέπετε, άλλα ήθη και έθιμα. Ήταν οι μεγάλοι, στα μάτια μας τα ήξεραν όλα, μας προστάτευαν από όλα και φρόντιζαν για όλα.

Μπείτε πάλι στο όχημα και πάμε λίγο πιο μπροστά στο χρόνο, εκεί γύρω στα 20. Τότε δε θα περιγράψω πως ήμασταν, η λέξη φοιτητική ζωή τα λέει όλα. Θα περιγράψω όμως τι νομίζαμε ότι θα είμαστε εκεί γύρω στα 30. Νομίζαμε που λέτε ότι θα είμαστε μεγάλοι, με σπουδαίες δουλειές, οικογένεια, κουτσούβελα στα σκαριά, δε συνεχίζω το πιάσατε το νόημα.

Τελευταία επιβίβαση, έλα παιδιά τρέχουμε τώρα, θα αργήσουμε και πρέπει να επιστρέψουμε στο παρόν. Γυρίσατε όλοι? Δε πιστεύω να μας την έκανε κανείς και να ξέμεινε στα 20. Να σας πω για τα δικά μας 30 -είπαμε βάλτε ή βγάλτε κάτι για να είμαστε μέσα- τώρα. Στα δικά μας 30 μεγάλοι δε νιώθουμε, δουλειές άλλοι έχουν -σοβαρές δεν ξέρω άμα είναι-, άλλοι ψάχνουν, οικογένειες και παιδιά είναι για την ώρα όνειρο θερινής νυκτός και τα υπόλοιπα τα αφήνω απ' έξω. Τα δικά μας 30 είναι διαφορετικά, από εκείνα που νομίζαμε.

Ίσως κακώς γενικεύω και μιλάω για όλους. Πρέπει να πω για τα δικά μου 27. Μπορεί να μην είναι εκείνα που πίστευα ή εκείνα που σχεδίαζα, έχουν όμως μια δυναμική και μια ελευθερία, αλλιώτικη. Τέτοια που μόνο προβλέψεις δε μπορώ να κάνω για τα δικά μου 30 και το πιο μακρινό ακόμα μέλλον. Αυτό είναι μάλλον αγχωτικό, αλλά είναι εξίσου ή μάλλον περισσότερο, συναρπαστικό.

Συναίσθημα vintage

Για το Βασιλικό έχω γράψει ξανά σε αυτό τo blog και τώρα θα γράψω πάλι. Την πρώτη φορά ήταν με αφορμή τη ραδιοφωνική του συνέντευξη εν' όψει της κυκλοφορίας του Vintage. Δύσκολος ο Βασιλικός, ιδιαίτερος, λιγομίλητος, με θέματα μέσα του που βγαίναν και λίγο, μπορεί και πολύ, έξω του. Τα τραγούδια στο Vintage αριστουργηματικά, όπως γράφουν και όλοι οι κριτικοί για το δίσκο του. Αυτά από τις κουβέντες του και την ακρόαση του δίσκου.

Μετά τον είδα και τον άκουσα να τραγουδάει. Χτες, χτες το βράδυ, και τον άκουσα και τον είδα. Να σας πω? Τι ρωτάω, αφού θα πω τελικά. Τι να πω δηλαδή, που τραγούδι και σφαλιάρα ήταν αυτό. Θα το πω χοντροκομμένα να το καταλάβετε. Κουβάς στο πηγάδι της ψυχής, η φωνή του Βασιλικού. Τραγούδι και βύθισμα του κουβά και με το ανέβασμα συναίσθημα. Συναίσθημα από εκείνο που έχεις θάψει, από εκείνο που αρνείσαι ότι νιώθεις και από εκείνο που δε ξέρεις ότι νιώθεις.

Έτσι είναι οι ερμηνείες του Βασιλικού, σφαλιάρες στην άρνηση και τη λήθη. Σου βγάζουν τα συναισθήματα και τα αφήνουν να χορεύουν στο ρυθμό τους και άντε να τα μαζέψεις εσύ. Μπορεί να τα παλεύεις καιρό, να αλλάζεις τόπους και να νομίζεις πως αυτά έμειναν πίσω και έρχεται μια ερμηνεία και σε ξεμπροστιάζει και εσένα και αυτά. Λόγια περισσότερα δεν έχω να πω, μόνο συγκίνηση.

Μια βραδιά στην όπερα

Υποσχέθηκα εντυπώσεις από το project "Μια βραδιά στην όπερα" και είμαι εδώ για να κρατήσω το λόγο μου. Καταρχήν να σας δώσω τα απαραίτητα στοιχεία. Τόπος: Ηρώδειο, Παράσταση: Νόρμα, Ημέρα: Παρασκευή 18 Ιουνίου (ζεστή και υγρή καλοκαιρινή βραδιά). Να ξεκαθαρίσω ακόμα ότι αντιμετώπισα τη βραδιά ως project-εμπειρία γιατί όπερα δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ μέχρι τώρα, οπότε δεν ήξερα τι επίδραση μπορούσε να έχει στα αυτιά και το συναίσθημά μου.

Σκηνή πρώτη, το μαγευτικό Ηρώδειο. Θα γίνω λυρική παρότι προτιμώ την κυνικότητα, την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό στον τρόπο που γράφω και θα σας πω, ότι το Ηρώδειο, με φόντο τον αττικό ουρανό και την πάντα επιβλητική Ακρόπολη, είναι ένας χώρος που μπορεί να σε πλημμυρίσει με συναισθήματα ακόμα και αν απλά βρίσκεσαι εκεί. Πόσο μάλλον όταν μπαίνοντας αντικρίζεις το λιτό αλλά καθηλωτικό σκηνικό της παράστασης, την πολυπληθή ορχήστρα και το αφοσιωμένο πλήθος.

Σκηνή δεύτερη, η παράσταση. Φωνές που σε αφήνουν άφωνο (με την εξαίρεση του πρωταγωνιστή, που δε μπορώ να το τεκμηριώσω λόγω της μικρής εξοικείωσής μου με το είδος, αλλά δε μου άρεσε), μουσικές αιθέριες, λυρικότητα και κορύφωση, αλλά και άβολες θέσεις, ψιλόβροχο και ανοιχτές ομπρέλες συνέθεσαν το σκηνικό.

Επίλογος, η κάθαρση. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει όπερα για τον κόσμο, ας πούμε τον αμύητο κόσμο, που και εγώ εκεί ανήκα μια βδομάδα νωρίτερα. Νομίζω σημαίνει τσιρίδες, χοντρές κυρίες και δήθεν κουλτουριάρηδες θεατές. Μια βδομάδα μετά, νομίζω ότι την πρώτη φορά που παρακολουθείς απλά νιώθεις σα να το έκανες πάντα. Λες και κάθε βράδυ άκουγες μια άρια λίγο πριν κοιμηθείς. Μπορεί και να φταίει η υπέροχη άρια Casta Diva, που είμαι σίγουρη πολλοί έχουμε ακούσει και μαγευτεί χωρίς να το γνωρίζουμε.

Ψηλοτάκουνα στην πυρά

Μιας και το καλοκαιράκι αποφάσισε να μας τιμήσει επιτέλους ουσιαστικά με την παρουσία του και μπήκαμε στη διάθεση ήλιος, θάλασσα, μαγιό και σαγιονάρα, είπα να κάνω ποδαρικό της σεζόν στην Κεφαλλονιά που πέφτει κοντά, έχει και ωραία καταγάλανα νερά. Βρίσκομαι λοιπόν το Σάββατο που μας πέρασε να πίνω το ποτό μου στην πλατεία του Αργοστολίου. Παρ' ότι νησιώτικη πρωτεύουσα, το Αργοστόλι δε φημίζεται για τη γραφικότητά του και δε διαθέτει μπαράκια με θέα τη θάλασσα. Περιμένεις όμως το καλοκαιρινό αεράκι να έχει εισχωρήσει λίγο στην ενδοχώρα και η καλοκαιρινή αύρα που συνοψίζεται στο τρίπτυχο χαλαρή διάθεση, σανδάλι και ανάλαφρα ενδύματα να επικρατεί.

Για να μη λέω ψέμματα η χαλαρή διάθεση υπήρχε, τα σανδάλια όμως και τα ανάλαφρα ενδύματα απουσίαζαν παντελώς. Ψηλοτάκουνα στα πιο απίθανα σχέδια και χρώματα, έδιναν και έπαιρναν, ενώ τα ρούχα και το μακιγιάζ παρέπεμπαν περισσότερο σε κόκκινο χαλί και λιγότερο σε καλοκαιρινή έξοδο. Ότι όλες ήταν wannabe Σάρες Τζέσικες, θα με πείτε υπερβολική άμα το πω.

Βρε κορίτσια, εντάξει και εγώ το έβλεπα το SATC και μάλιστα φανατικά. Ξέρω του διαλόγους απ' έξω και τα συνολάκια των πρωταγωνιστριών σε κάθε σκηνή. Και δε λέω, πλάκα είχε και καινοτόμο ήταν για την εποχή του και από όλα. Αλλά μη τρελαινόμαστε. Επειδή οι παλαβές τρέχανε στην 5η λεωφόρο με τα δωδεκάποντα, να σπάσουμε κανένα πόδι στα πλακόστρωτα των νησιών? Αυτό που έχουμε θεοποιήσει τα παπούτσια (να σημειωθεί ότι και εγώ τους έχω αδυναμία και έχω την ταπεινή μου συλλογή), μαζί με διάφορα άλλα αγαθά, ανεξάρτητα με το πόσο προσαρμοσμένα είναι στη δική μας πραγματικότητα χρήζει αναθεώρησης επειγόντως.

Για φέτος το καλοκαίρι λέω να αντισταθούμε, να φορέσουμε τις σαγιονάρες μας ακόμα και αν είναι mitsuko πλαστικές, τα σανδάλια μας αν θέλετε κάτι πιο αρχαιοελληνικό ή έστω τις χαβανίτσες (που λέει και η Κεφαλλονίτισσα φίλη Ρίτσα τις havaianas) αν επιμένετε σε κάτι πιο σικ και να αφήσουμε το καλοκαιρινό αεράκι ελεύθερο να δροσίσει τα ποδαράκια μας.

Κορίτσια - Αγόρια 1-1

Το μουντιάλ ξεκίνησε και τα αγόρια κήρυξαν το μήνα ιερό, αφιερωμένο στο προσκύνημα της στρογγυλής θεάς. Παράλληλα αντρικά περιοδικά και τηλεοπτικές εκπομπές άρχισαν τα σεμινάρια συμπεριφοράς του γυναικείου κοινού απέναντι στους προσκυνητές. Και τα ξεκίνησαν με τη βεβαιότητα ότι οι γυναίκες έχουν καταστρώσει ένα μεθοδικό, σατανικό σχέδιο για να αποσπάσουν την προσοχή τους από το ποδόσφαιρο (μόνο τις βουβουζέλες δε μας έχουν προσάψει ακόμα).

Αγαπητοί κύριοι, ποιος σας είπε καταρχήν, ότι τα κορίτσια μισούν τη μπάλα Κάποια παρακολουθούν με ενδιαφέρον το ιερό σπορ, με ταπεινά - βλέπε κούκλους ποδοσφαιριστές - ή μη κίνητρα και κάποια άλλα παραμένουν αδιάφορα χωρίς καμία πρόθεση εμπλοκής. Όχι πλέον οι περισσότερες γυναίκες δεν γκρινιάζουν, "Μώρο μου πάμε βόλτα", την ώρα που παίζει η Βραζιλία, γιατί έχουν και άλλα πράγματα να κάνουν την ίδια ώρα. Ούτε αποστρέφονται το θέαμα της αντροπαρέας που πίνει μπύρες και φωνάζει μπροστά από μια οθόνη.

Γιατί να σας πω ένα μυστικό? Η αφοσίωση των αντρών στη στρογγυλή θεά είναι γοητευτικό χαρακτηριστικό. Όπως και άλλα αντρικά "κουσούρια" για τα οποία διαμαρτυρόμαστε συχνά. Τι να γίνει όμως, τα διακριτά χαρακτηριστικά των δύο φύλων, είναι που συντηρούν ένα μέρος της μαγείας της μεταξύ τους σχέσης. Γι' αυτό αγόρια δείτε τη μπάλα με την ησυχία σας και αφήστε τα κορίτσια να κάνουν τα ψώνια τους.

Μη λυπάσαι την αρπαχτή σου!

Λίγο το καλοκαίρι, λίγο η ματαιότητα του κόσμου που πάει από το κακό στο χειρότερο και μπορεί να μη την βγάλει μετά το 2012, το έχουν ρίξει όλοι στη φιλοσοφία ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο από τέτοιος μας. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας, οι περισσότερες 25 something, 30 παρά something φίλες έχουν αποφασίσει ότι μόνο ο έρωτας θα μας σώσει, ως πράξη ή/και ως συναίσθημα. Sex & the City το έκανα το blog, αλλά ένεκα η αναγνωσιμότητα που έχει πέσει θύμα της καλοκαιρινής ραστώνης.

Μου λέει λοιπόν πρόσφατα μια από αυτές τις φίλες που κάνει τη θεωρία πράξη με 40άρι τύπο αγνώστων λοιπών στοιχείων και συμφωνία περνάμε καλά και ας πάει και το παλιάμπελο. "Έχω αρχίσει και τον λυπάμαι, είναι τόσο καλός και τρυφερός. Ξέρεις πόσο του αρέσουν οι αγκαλιές!". Τα προηγούμενα χαρακτηριστικά είναι προφανές ότι δεν χωρούν στην παγιωμένη αντίληψη περί διαδικασιών "ψεκάστε - σκουπίστε - τελειώσατε". Χωράνε όμως τα συναισθήματα συμπόνοιας? Γλυκιά μου, λέω και 'γω, γίνεται να λυπάσαι την αρπαχτή σου? Είναι σα να βγαίνεις για να πιεις μέχρι τελικής πτώσης και να λυπάσαι το barman γιατί γεμίζει κάθε τρεις και λίγο τα σφηνάκια.

Τι να κάνουμε βρε παιδιά, έτσι είναι οι αρπαχτές παντός είδους. Δε χωράνε συναισθήματα αυτού του τύπου γιατί άμα αρχίσεις το τσάι και τη συμπάθεια, στην καλύτερη να την βγάλεις με κουλουράκια βουτύρου. Αρπαχτή και κουλουράκια όμως, και ειδικά βουτύρου, μαζί δεν πάνε!

Έχουμε γύρισμα

Τι κάνει ο υποφαινόμενος blogger σε μια εποχή που διάθεση και έμπνευση είναι στο ναδίρ? Θα σας πω πρώτα τι θα έκανα σε άλλες εποχές, όταν οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις ήταν λιγότερο ραγδαίες τα χρόνια μου λιγότερα και ο χρόνος μου πολύς. Θα περνούσα μια μίνι κατάθλιψη, θα κοιτούσα το ταβάνι στωϊκά καθ' όλη τη διάρκειά της και θα περίμενα. Θα περίμενα και θα περίμενα μέχρι τη μέρα που θα ξυπνούσα, θα αποφάσιζα ότι το ταβάνι όσο και να το κοιτάς ταβάνι παραμένει και επιτέλους θα συνέχιζα ορμητικότερα να ζω.

Αυτά, που λέτε, στις άλλες εποχές γιατί σήμερα δεν προλαβαίνω να περάσω τη μίνι κατάθλιψή μου. Προλαβαίνω δηλαδή αλλά σα να μου φαίνεται ότι είναι πολυτέλεια να κοιτάς το ταβάνι που μένει πάντα ίδιο, ενώ όλα γύρω αλλάζουν τόσο γρήγορα και τα χρόνια πάντα λιγοστεύουν. Γι' αυτό ψάχνω καμιά καλύτερη εναλλακτική προκειμένου να επαναφέρω τη διάθεση και την έμπνευσή μου. Και τι καλύτερο από νέες εμπειρίες. Έτσι σκέφτηκα ο blogger και αποφάσισα να συμμετάσχω στα γυρίσματα ενός διαφημιστικού για την τηλεόραση.

Σας την έφερα λίγο με την εισαγωγή του post. Νομίσατε ότι θα γράψω τίποτα σοβαρό ε? Μπα τα σοβαρά με καταθλίβουν και είπαμε χρόνος για ταβανοθεραπεία δεν υπάρχει. Μαθαίνω λοιπόν ότι γυρίζεται στην Πάτρα το νέο σποτάκi εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, από αυτά με τον κόσμο τον πολύ. Πάμε, λέμε με την Όλυ, πλάκα θα έχει και όντως πήγαμε.

Πλάκα είχε δε λέω. Ο σκηνοθέτης με τη μια τελευταία σκηνή που τελειωμό δεν είχε, ο νεαρόκοσμος που συμμετείχε με τη βαβούρα και το χαβαλέ του, τα παιδιά της παραγωγής που το διασκέδαζαν μέσα στη ζέστη και τον αποσυντονισμό. Ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά μεταξύ μας στην ηλικία μου (όχι δεν είμαι μεσήλιξ!) δε το ξανάκανα γιατί στο τέλος μου έμεινε μια μικροηλίαση και ένα ωραιότατο εγκαυματάκι από την υπερέκθεση στα φώτα των προβολέων!

Αυτό μπορεί να μη το ξανάκανα (εντάξει αν μιλάμε για πρωταγωνιστικό ρόλο το συζητάμε), αλλά εμπειρίες θα συνεχίσω να συλλέγω μέχρι να βρω την έμπνευσή μου. Και για να πάρετε μια ιδέα από τα προσεχώς, το επόμενο project έχει τίτλο "Μια βραδιά στην όπερα" και θα σας πω για τις παρενέργειες μετά την ολοκλήρωσή του.

Όταν ήμαστε μικροί

Όταν ήμασταν μικροί ήταν αλλιώς, λέει ένα τραγουδάκι. Όχι μόνο ο κόσμος και 'μεις είμαστε αλλιώς. Μας θυμήθηκα πιτσιρίκια να διοργανώνουμε σε διακοπές ολόκληρο καλλιτεχνικό φεστιβάλ, από έκθεση ζωγραφικής και γυμναστικές επιδείξεις μέχρι θεατρική και μουσική παράσταση. Μας θυμήθηκα να στήνουμε ολόκληρα παιχνίδια στα πρότυπα τηλεπαιχνιδιών με παρουσίαση, ερωτήσεις και αυτοσχέδια δώρα για το νικητή. Μας θυμήθηκα να φτιάχνουμε τα καλοκαίρια από ένα διαφορετικό σπιτάκι στην αυλή, από ινδιάνικη σκηνή μέχρι αχυρένια καλύβα.

Μπορώ να επαναφέρω με τις ώρες μνήμες-αποδείξεις της παιδικής δημιουργικότητας και ενεργητικότητας, αλλά σίγουρα όλοι έχετε μπόλικες απ' αυτές. Αυτό που ψάχνω τώρα όμως, δεν είναι οι μνήμες. Ψάχνω να βρω πως εξελίχθηκε η απίστευτη αυτή παιδική έμπνευση στην ενήλικη ζωή μας. Φοβάμαι μήπως δεν εξελίχθηκε, μήπως χάθηκε κάπου μέσα σε καφέδες, ποτά, ψώνια και ανούσιες ή και ουσιαστικές συζητήσεις. Και αυτό το τελευταίο το λέω με γερή δόση αυτοκριτικής μέσα.

Ελπίζω ότι κάνω λάθος. Ότι υπάρχουν ακόμα εκεί έξω παρέες που κάνουν τα ερεθίσματα πράξη και δημιουργία, όπως τα παιδιά. Σκέφτομαι ότι τη μισή από την παιδική μας δραστηριότητα να ζωντανέψουμε και να διοχετεύσουμε σε επαγγελματικές, καλλιτεχνικές και πάσης φύσεως ασχολίες θα σταματήσουν να υπάρχουν τόσοι "επίπεδοι", wannabe δημόσιοι υπάλληλοι. Και που ξέρετε μπορεί να αρχίσουμε να χαιρετάμε όλοι μαζί με χαρά τα αεροπλάνα στον ουρανό (έτσι έκαναν σήμερα τα παιδάκια σε έναν παιδικό σταθμό)!