Το παραπάνω

Με ρώτησαν γιατί δεν γράφω κάτι περισσότερο για την πραγματικότητα που ζούμε. Δεν γράφω γιατί πολλά διαβάζω, πολλά ακούω και ακόμα περισσότερα σκέφτομαι. Θα μου πείτε συμπέρασμα δεν έχεις βγάλει ακόμα? Έχω βγάλει ως ένα βαθμό και με επιφυλάξεις. Είμαι σίγουρη ότι τα κοντέρ δεν έχουν μηδενίσει. Όχι μόνο δεν έχουν μηδενίσει, αλλά σα μουρλά γυρίζουν γύρω γύρω. Δε φοβάμαι μη φτωχύνουμε, μη χάσουμε την πολυτέλεια ή το βόλεμα. Φοβάμαι όμως μη ξυπνήσουμε δέκα χρόνια μετά και έχουμε χάσει τη ζωή. Άμα η ζωή είναι μόνο αγώνας επιβίωσης, τότε δε θα την έχουμε χάσει. Κουτσά στραβά κάπως θα τα έχουμε καταφέρει. Άμα όμως είναι κάτι παραπάνω που κατά βάση το κάνεις στα πιο δημιουργικά σου χρόνια, κάπου μεταξύ 25 και 40, τότε μια γενιά, η δική μου η γενιά μπορεί να έχει χάσει.

Γιατί για να κάνεις το παραπάνω πρέπει πρώτα να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις και δεύτερο να στηρίζεσαι και να εμπιστεύεσαι. Θα το πιάσω από το τέλος. Πρέπει να στηρίζεσαι σε ένα καράβι καλό και να εμπιστεύεσαι τον καπετάνιο και το πλήρωμα. Άμα συμβαίνει αυτό μπορείς και να ελπίζεις ότι θα φτάσεις κάποια στεριά και στο ενδιάμεσο να απολαμβάνεις το ταξίδι. Διαφορετικά έχεις την έννοια από που να πιαστείς να μη βουλιάξεις. Θα μου πείτε έχει και αυτό τη χάρη του. Μπορεί αλλά μέσα στη φουρτούνα δεν έχω αποφασίσει ακόμα και ας πρέπει τότε οι αποφάσεις να παίρνονται γρήγορα και δυναμικά.

Επιλογές, βέβαια, πάντα υπάρχουν. Να εγκαταλείψεις το καράβι και να κολυμπήσεις μέχρι το επόμενο. Να αλλάξεις καπετάνιο και πλήρωμα. Ακόμα και να μείνεις, να κάνεις το καλύτερο που μπορείς σε αυτό, έχοντας λάβει υπόψη σου ότι ακόμα και αν φύγει ο καπετάνιος τους ίδιους επιβάτες το καράβι θα κουβαλά. Οι επιλογές όμως συναρτώνται άμεσα με τις επιθυμίες και τους στόχους και έλα που μέσα στην καταιγίδα ούτε αυτά είναι ξεκάθαρα. Μάλλον αναθεωρούνται και ανασχεδιάζονται.

Για την ώρα θα σας εξομολογηθώ την αλήθεια. Έχω ξενερώσει και με την καταιγίδα την έξω και με την καταιγίδα τη μέσα. Έχω ξενερώσει και με το καράβι και με 'μενα. Μόλις έχω νεώτερα θα ενημερώσω το ημερολόγιο καταστρώματος.

Ο πίνακας της φωτογραφίας είναι του ζωγράφου Τηνιακού

Επισκέπτης στον τόπο σου

Θα σας εκμυστηρευτώ ένα φόβο μου. Μη πάει το μυαλό σας σε τίποτα που έχει κατάληξη φοβία. Δεν φοβάμαι τα ύψη, τις αράχνες, τα πλήθη. Εντάξει φοβάμαι λίγο τις γέφυρες που είναι πάνω από νερό, έχουν κενά, οπότε βλέπεις το νερό και ταυτόχρονα είναι κρεμαστές, άρα κουνιούνται, σαν αυτή στα Τέμπη. Κουράστηκα που το έγραψα όλο αυτό, πόσο μάλλον να το αναλύσω. Για άλλο πράγμα που φοβάμαι θα σας πω.

Φοβάμαι τον εγκλωβισμό της σκέψης. Φοβάμαι μήπως τα ερεθίσματα πάψουν κάποια στιγμή να είναι αρκετά, το μυαλό βαλτώσει και σταματήσει να βλέπει μακριά, διαφορετικά, εναλλακτικά (πείτε το όπως αλλιώς θέλετε). Πως κρατάς ένα μυαλό ανοικτό, πως το "ταΐζεις" ερεθίσματα και εικόνες, για να φτιάχνει αυτό σκέψεις και δράσεις?

Ταξιδεύοντας θα πουν σίγουρα πολλοί και θα συμφωνήσω. Στα ταξίδια βλέπεις, ακούς, συναναστρέφεσαι πράγματα καινούρια, ανοίκεια και διαφορετικά που σε βάζουν σε σκέψεις, σου δημιουργούν συγκρίσεις και παρατηρήσεις. Ταξιδεύεις και βλέπεις μετά τον κόσμο τον δικό σου με άλλα μάτια. Και όταν δεν ταξιδεύεις τι γίνεται? Πως κρατάς το μυαλό σε εγρήγορση?

Θα μου πείτε διαβάζεις, ενημερώνεσαι, παρακολουθείς την τέχνη. Ναι και αυτά τα κάνεις. Να σας πω κάτι ακόμα? Ταξιδεύεις στον τόπο σου, στο μέρος που ζεις. Το αντιμετωπίζεις σαν επισκέπτης, σα τουρίστας που μόλις έφτασε. Είναι εκπληκτικό το πόσα ανακαλύπτεις μέσα από αυτή τη διαδικασία. Πρόσωπα, πράγματα και μέρη που ποτέ δε φανταζόσουν ότι υπάρχουν. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το πόσο διαφορετικά βλέπεις όλα όσα γνώριζες ότι υπάρχουν. Ανακαλύπτεις τον κόσμο σου ξανά και μαζί παίρνει λίγο αέρα και το μυαλό σου. Με την καλή έννοια πάντα!

Το ταξίδι του μυαλού

Το πόσο μου αρέσουν τα ταξίδια πρέπει να το έχω ξαναπεί. Αν δε το έχω πει ρητά, σίγουρα το έχω υπονοήσει. Αυτό που δεν γνωρίζετε, είναι το πόσο λίγο απολαμβάνω την οδήγηση. Τόσο λίγο ώστε το δεύτερο πράγμα που ζήλευα στο Sex and the City μετά τα παπούτσια της Carrie, ήταν ο σοφέρ του Mr. Big.

Όταν λοιπόν ταξιδεύεις, χωρίς να οδηγείς έχεις πολύ χρόνο. Χρόνο να σκεφτείς, αλλά και να παρατηρείς τα πράγματα γύρω σου. Αυτό το τελευταίο μου έχει μείνει από πιτσιρίκα. Τότε που ταξιδεύαμε οικογενειακώς και ο πατέρας μας δεν άφηνε να κοιμόμαστε για να προσέχουμε, λέει, τη διαδρομή. Ομολογουμένως σαδιστικό όταν είσαι πέντε-έξι χρονών. Ο συνδυασμός, όμως, ασυνάρτητων σκέψεων και εικόνων στην ενήλικη ζωή, οδηγεί το μυαλό σε περίεργους συνειρμούς.

Ένα καλοκαίρι, λοιπόν, κάπου έξω από το Μεσολόγγι, το μάτι του ταξιδευτή πέφτει πάνω στο εργοστάσιο αλατιού της «Κάλλας». Σαν παραμελημένο φαινόταν. Απεριποίητο, με το σοφά ξεφτισμένο και το μπετόν της κατασκευής εκτεθειμένο. Το εμφανές μπετόν είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ γοητευτικό αρχιτεκτονικά, υλικό. Αυτό δε το πίστευα πάντα. Όταν ήμουν μικρή θεωρούσα πως τα κτίρια από εμφανές μπετόν είναι μισοτελειωμένα και άσχημα. Μετά μεγάλωσα, το μυαλό μου άνοιξε λίγο (ελπίζω), η παιδεία μου απέκτησε βάθος, ύψος και τα σχετικά (ξαναελπίζω), και είδα την αρχιτεκτονική με άλλα μάτια.

Οι αρχιτεκτονικές ανησυχίες που προήλθαν από την παρατήρηση του εργοστασίου, μου έφεραν σκέψη άλλη. Τους ανθρώπους που ‘χουν εμφάνιση τραχιά και ακατέργαστη. Άσχημη αν θέλετε, σαν αυτή των κτιρίων από εμφανές μπετόν. Αυτούς τους ανθρώπους που πρέπει να ανοίξεις το μυαλό και την παιδεία σου για να εκτιμήσεις. Και έτσι από ένα ξεφτισμένο σοφά σε άνθρωπο συγκεκριμένο πήγε το μυαλό μου.

Γι' αυτό μου αρέσουν, μου φαίνεται, τα ταξίδια. Γιατί πιο πολύ από το σώμα ταξιδεύουν το μυαλό.

Η φωτογραφία είναι από το arlav.blogspot.com

Ένα βράδυ στη Μονμάρτη

Όταν είσαι στο Παρίσι βλέπεις την Sacre-Coeur σχεδόν από παντού. Είναι αυτό το επιβλητικό λευκό, είναι που βρίσκεται πάνω στο λόφο της Μονμάρτης, είναι κάτι τελοσπάντων που σε κάνει όλη την ώρα να γυρνάς το κεφάλι και να την ψάχνεις στον ορίζοντα. Στο πρόγραμμα του ταξιδιού μας, το αναλυτικό και περιεκτικό που προετοίμαζα μέρες πριν φθάσουμε και για το οποίο δέχθηκα πολλά πειράγματα, η επίσκεψη στη Μονμάρτη και τη Sacre-Coeur ήταν το τελευταίο πρωινό της διαμονής μας. Ένα βραδάκι όμως 2-3 μέρες νωρίτερα η ακούραστη περιπλάνηση στην πόλη, μας οδήγησε στους πρόποδες του λόφου, οπότε μοιραία επιβιβαστήκαμε στο τελεφερίκ που σε ανεβάζει στην "Ιερή Καρδιά".

Η ώρα πρέπει να ήταν εννιάμισι με δέκα, η ατμόσφαιρα υγρή κάπως βαριά από ένα γκρι-ροζ σύννεφο ομίχλης και οι πρώτες στάλες βροχής που άρχισαν να πέφτουν μας έσπρωξαν στο εσωτερικό της εκκλησίας. Εκεί μας περίμενε μια έκπληξη, μιας και βρεθήκαμε εν μέσω μιας καθολικής λειτουργίας. Γύρω στις δεκαπέντε καλόγριες ντυμένες με τα λευκά τους ράσα, πήγα να γράψω έψελναν, αλλά ο όρος που αποδίδει καλύτερα αυτό που ακούσαμε ήταν τραγουδούσαν, τόσο όμορφα που καθίσαμε και οι τρεις στα στασίδια χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η λειτουργία κράτησε περίπου μια ώρα, στη διάρκεια της οποίας λεπτό δε σκεφτήκαμε να φύγουμε. Καθόμασταν ήσυχα, σεβαστικά και αφοσιωμένα, τόσο που σκεφτόμουν ότι αν με έβλεπε η μάνα μου, που καημό το 'χει να ανάβω και κανένα κεράκι που και που, θα 'λεγε παιδάκι μου εσύ ούτε απ' έξω δεν περνάς από εκκλησία, τι σου συμβαίνει τώρα. Δεν ξέρω τι συνέβαινε, αλλά ήταν τόσο μαγικό και απόκοσμο που μόλις τελείωσε η Όλυ ζήτησε λίγο ακόμα, για την ακρίβεια είπε "Θα ξαναβγούν? Γιατί αν ξαναβγούν να περιμένουμε". Η αλήθεια είναι ότι γελάσαμε και ξεφύγαμε από την κατανυκτική ατμόσφαιρα, μιας και δεν είχαμε ποτέ σκεφτεί ότι θα ζητάμε encore από μια λειτουργία!

Εκείνη η βραδιά ήταν για μας αυτή η ξεχωριστή εμπειρία που περιμένεις να ζήσεις σε ένα ταξίδι αλλά ποτέ δεν ξέρεις σίγουρα, πότε και αν θα συμβεί. Που δε διαβάζεις σε κανένα ταξιδιωτικό οδηγό και δε μπορείς να συμπεριλάβεις σε κανένα πρόγραμμα.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από την Όλυ εκείνη τη βραδιά και ελπίζω να αποδίδουν έστω και λίγο την ατμόσφαιρά της.

Το Παρίσι είναι ροζ

Όταν επιστρέφεις από ένα ταξίδι, ειδικά αν αυτό είναι στο εξωτερικό όλοι σε ρωτούν πως πέρασες τι είδες, τι σου έκανε εντύπωση. Και εσύ αναρωτιέσαι πως μπορείς να συνοψίσεις τόσες εμπειρίες, τόσα ερεθίσματα και τόσες εικόνες σε μερικές προτάσεις. Όσο και γλαφυρή να είναι η περιγραφή σου, όσες και φωτογραφίες να τράβηξες πως να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα και το συναίσθημα. Αν και δε σταματώ να ψάχνω τα λόγια που θα ντύσουν τις ταξιδιωτικές μου εμπειρίες, έχω βρει τον δικό μου τρόπο να μεταφέρω την αίσθηση που μου αφήνει κάθε μια από αυτές χωρίς να πω πολλά.

Σύμφωνα με αυτόν λοιπόν, οι πόλεις που επισκέπτομαι αντιστοιχούν σε ένα χρώμα. Ναι σε ένα χρώμα. Από τα γνωστά, της ίριδας. Εντάξει όχι και όλες οι πόλεις. Βάζω χρώματα μόνο στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (για λόγους οικονομίας, φοβάμαι μη τελειώσουν τα χρώματα και μετά πρέπει να βάλω το μπορντοκόκκινο της Μοιραράκη). Δε τα διαλέγω εγώ εδώ που τα λέμε, μόνα τους διαλέγουν τις πόλεις που τους ταιριάζουν. Στο δρόμο της επιστροφής λοιπόν, εκεί κάπου μεταξύ απογείωσης και σερβιρίσματος του εναέριου γεύματος έχει βγει το πόρισμα. Δεν έχετε απορία τι χρώμα έχουν οι πόλεις που έχω επισκεφτεί? Έχετε δεν έχετε εγώ θα το πω, τόση εισαγωγή έκανα.

Θα ξεκινήσω από το τέλος και θα σας πώ για το Παρίσι. Είναι ροζ! Η Ρώμη κίτρινη και η Μαδρίτη πράσινη. Έχω χρώμα και για την Αθήνα. Τώρα τελευταία τη διάλεξε, αλλά της ταίριαξε πολύ μου φαίνεται. Η Αθήνα λοιπόν είναι γαλάζια. Και το Λονδίνο πολύχρωμο. Δε φταίω, όλα τα χρώματα το ήθελαν και είπα να μη τα κακοκαρδίσω. Κάποιος που του ανέλυα τη θεωρία μου, μου είπε για το Βερολίνο, ότι είναι γκρι. Τόνισε βέβαια ότι είναι το πιο ενδιαφέρον γκρι που έχει δει, μάλλον γιατί ήξερε ότι δε το πολυσυμπαθώ το γκρι και μιας και δεν έχω πάει στο Βερολίνο δεν ήθελε να με προκαταλάβει αρνητικά.

Στο επόμενο ταξίδι σας σκεφτείτε το. Όχι στενόμυαλα γιατί τότε όλες οι πόλεις γκρι θα σας φανούν. Αφήστε λίγο το συναίσθημα να οδηγήσει τη σκέψη και θα με θυμηθείτε.

Το collage για αυτό το post, έγινε από την Ολυμπία (την αδερφή μου, για όσους δεν ξέρουν)