Η χημεία των ελαττωμάτων

Έχω μια θεωρία, σαν αυτές της μουρλής της Ράνιας από τους Singles. Για να πω την αλήθεια πολλές θεωρίες έχω, προϊόντα όλες της βαθιάς εμπειρίας που μου εξασφαλίζουν τα 26 και κάτι χρόνια που υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά τώρα θα σας αναπτύξω τη θεωρία μου σχετικά με τους φίλους και τα ελαττώματά τους.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κουσούρια (παρατηρείτε το πρώτο πληθυντικό της αυτογνωσίας ε?), αυτό είναι γεγονός τελειωμένο. Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να ανεχόμαστε τα κουσούρια κάποιων και να τους κάνουμε την τιμή να τους θεωρούμε φίλους μας και δίπλα σε άλλους να μη μπορούμε να σταθούμε ούτε δευτερόλεπτο?

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία μου, όλα είναι θέμα συμβατότητας. Πώς να το πω? Σαν εξουδετέρωση ένα πράγμα. Πρέπει να βρεις το σωστό συνδυασμό. Να βρεις στον άλλο εκείνα τα κουσούρια, που ενώ τα εντοπίζεις, μπορείς να τα αποδεχθείς και να μη τα βρίσκεις ιδιαίτερα ενοχλητικά και το ίδιο να συμβεί και σε αυτόν.

Όλο αυτό εύκολη διαδικασία δεν είναι. Προϋποθέτει να ξεπεράσεις τον πρώτο ενθουσιασμό μιας γνωριμίας και να δεις πέρα από τα θετικά που συνήθως είναι προφανή. Να αναγνωρίσεις τα ελαττώματα του άλλου (εννοείται ότι μια στοιχειώδη αυτογνωσία για τη δική σου την καμπούρα την έχεις) και να ζυγίσεις άμα μπορείς να τα αποδεχθείς, αν σε συνδυασμό με τα δικά σου προκαλείται εξουδετέρωση ή έκρηξη.

Το αξιοθαύμαστο σε όλη αυτή τη διαδικασία είναι ότι πράγματα που για κάποιον είναι φοβερά και ανυπόφορα, για άλλον είναι ανεπαίσθητα. Και κάπως έτσι κολλάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους, σαν τα μόρια, λες και όλα είναι θέμα φυσικής και χημείας.

Καλό και κακό σινεμά

Πήγα που λέτε προχτές να δω τις "Επικίνδυνες Μαγειρικές", την ταινιούλα με την Κάτια, το Χωραφά και το Μαρκουλάκη. Ήξερα πριν πάω ότι δε πρόκειται να δω κανένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Είπα δε βαριέσαι θα περάσω δυο ωρίτσες ευχάριστα και ελαφρά, το πολύ πολύ να μου ανοίξει και η όρεξη.

Η όρεξη μου κόπηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Μια ταινία γυρισμένη καλοκαίρι στην Αθήνα, με μια πανέμορφη πρωταγωνίστρια και δυο άκρως γοητευτικούς πρωταγωνιστές, με δυο σούπερ ντιζαϊνάτα διαμερίσματα στο κέντρο και μια απίστευτη, τουλάχιστον στο μάτι, γευστική ποικιλία περίμενες να είναι το λιγότερο σα καλογυαλισμένη καρτ-ποστάλ από εξωτική παραλία, από αυτές που σε κάνουν να φαντασιώνεσαι pina colada και τόνους αντηλιακό.

Τζίφος! Επί μιάμιση ώρα μπροστά από τα μάτια μου τρεις όμορφοι άνθρωποι έκαναν σεξ και έτρωγαν ότι μπορεί να επιθυμήσει ανθρώπινος ουρανίσκος και γω που είμαι απίστευτη λιγουρίτσα και με τα δυο, δε λιγούρεψα τίποτα, καθόλου, ούτε ένα γουργούρισμα, ούτε τόση δα επιθυμία. Η μόνη διάθεση με την οποία μπόρεσα να αντιμετωπίσω την ταινία, ήταν η χιουμοριστική και αυτό για να μην κλαίω μετά τα 9 ευρώ και τη μιάμιση ώρα που έχασα.

Κάτι τέτοια βλέπει λοιπόν ο φτωχός Έλληνας σινεφίλ και έρχεται και ανάγει ταινίες σαν τον "Κυνόδοντα" του Λάνθιμου σε αριστουργήματα Και ναι βρε παιδιά με όλα του τα μειονεκτήματα ο "Κυνόδοντας" κερδίζει με το σπαθί του το δικαίωμα να λέγεται ταινία, να λέγεται τέχνη. Από το πρώτο λεπτό σε τσιγκλάει, σε κάνει να σκέφτεσαι ότι κάτι τρέχει. Με μια σκηνοθεσία λιτή σα λευκή πορσελάνη και με ένα σενάριο που σου βγάζει τη γλώσσα, σε κάνει να περνάς από την περιέργεια, στο γέλιο και από κει στην απέχθεια και τον εκνευρισμό.

Ναι ο "Κυνόδοντας" μου προκάλεσε αποστροφή και νεύρα. Έφυγα και σκεφτόμουν, ωραία το είδα και αυτό, μου χάλασε η διάθεση και τι έγινε, που το πήγαινε ο ποιητής? Και την άλλη μέρα το ξανασκέφτηκα και την παράλλη επίσης. Και μια μέρα άσχετη, την πήρα την απάντηση που έψαχνα.

Η απάντηση μου στα ερωτηματικά που μου άφησε ο "Κυνόδοντας" δεν είναι του παρόντος. Του παρόντος είναι όμως ότι υπάρχει καλό και κακό σινεμά. Και καλό κατά τη γνώμη μου είναι εκείνο που θα σε κάνει να νιώσεις (δεν έχει σημασία τι), να προβληματιστείς, η απλά να περάσεις καλά, να το χαρείς. Οι "Επικίνδυνες Μαγειρικές" ήταν κακό σινεμά.

Υψηλή δημοσιογραφία

Έχει πέσει ποτέ στα χέρια σας, ένθετο επαρχιακής εφημερίδας? Δε μπορεί όσοι ζείτε στην περιφέρεια όλο και κάποιο κυριακάτικο αφιέρωμα σε γάμο, βάπτιση και λοιπά κοινωνικά δρώμενα θα έχετε μπει στον πειρασμό να διαβάσετε. Ψάχνω να βρω λόγια να σας μεταφέρω τη γλαφυρότητα των περιγραφών, τη συγγραφική δεινότητα του εκάστοτε γράφοντος αλλά ποτέ δεν ήμουν εξαιρετική στις σχολικές εκθέσεις με τα κοσμητικά επίθετα κολαούζους δίπλα από κάθε λεξούλα. Για το λόγο αυτό θα δανειστώ φράσεις από τα πρωτότυπα!

"Δείχνει τόσο μικρή, όμως έχει τη δύναμη μιας ώριμης γυναίκας, τόσο στο επάγγελμα της που το εξασκεί μπλα μπλα όσο και τώρα που είπε ένα ειλικρινές και ενθουσιώδες μέσα της ναι όταν δέχθηκε την πρόταση - πρόκληση ζωής για κείνη μπλα μπλα". Δεν πρόκειται παρά για ένα μικρό απόσπασμα ολοσέλιδου άρθρου με έξτρα φωτογραφικό αφιέρωμα. Να σας ενημερώσω ότι ο γράφων συνεχίζει στο ίδιος ύφος ολόκληρο το κείμενο, που με το συμπάθιο σα μεγάλο το λες. Λεπτομέρεια στις περιγραφές, πλήρη βιογραφικά στοιχεία όλων των μελών της οικογένειας, ακριβείς πληροφορίες για το είδος της τούρτας, το μήκος του νυφικού, το ύφος της πεθεράς.

Ξεκινάς λοιπόν το διαβάζεις και ένα πλήθος διαφορετικών συναισθημάτων σε πλημμυρίζει. Στην αρχή απορία, μα καλά που ξέρει δηλαδή ο γράφων ότι το ναι ήταν ενθουσιώδες και κυρίως ειλικρινές? Μετά γέλωτα, το αντιμετωπίζεις με χιούμορ γιατί λες δε μπορεί πλάκα μας κάνει ο άνθρωπος. Κάπου στη μέση έχεις αρχίσει να βαριέσαι και το διαβάζεις με τη διαγώνια μέθοδο, έτσι κι αλλιώς τα επίθετα εντυπωσιακός, συγκινητικός, πανέμορφη και λοιπά και λοιπά θα έχει και παρακάτω. Προς το τέλος αισθάνεσαι ντροπή. Σας έχει τύχει, να λέει ή να κάνει κάποιος άλλος τη βλακεία (χωρίς να μπορεί να τη συναισθανθεί φυσικά) και να ντρέπεστε εσείς για λογαριασμό του? Ε αυτό παθαίνω, ντρέπομαι για λογαριασμό του "δημοσιογράφου", για λογαριασμό των πρωταγωνιστών τις ιστορίας (που μεταξύ μας μάλλον περήφανα τη διαβάζουν), για τους υπόλοιπους ταλαίπωρους αναγνώστες.

Έχω και άλλα να πω αλλά πρέπει να σας αφήσω γιατί "Εκεί δακρύσαμε όλοι από τη συγκίνηση". Πάω να προτείνω σε αυτούς τους άσχετους που δίνουν τα pulitzer, μια σοβαρή υποψηφιότητα

Το ακριβότερο portal του κόσμου

Αν και δεν ταιριάζει ακριβώς σαν θέμα στη φιλοσοφία αυτού του blog, από χτες που άκουσα την είδηση από την συνονόματη Σημίτη στο Best radio και την επιβεβαίωσα πρώτα μέσα από κάποια blog και ύστερα από την επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής, δε σταματάει να στριφογυρνάει στο μυαλό μου και θα γράψω για αυτή.

Να σας πω καταρχήν ότι η είδηση περί της οποίας ο λόγος, είναι ο προϋπολογισμός του έργου "Ανάπτυξη Διαδικτυακής Πύλης της Βουλής των Ελλήνων και Κατάρτιση Χρηστών και Διαχειριστών της", ο οποίος ανέρχεται στο 1.177.500 ευρώ. Όταν είδα το ποσό με μεγάλα κόκκινα γράμματα στην τρέχουσα ιστοσελίδα της Βουλής, απλά δε το πίστευα. Το κοίταζα, το ξανακοίταζα, λέω δε μπορεί κάποιο λάθος έχει γίνει.

Θα μου πείτε ποιο δημόσιο έργο δεν είναι υπερκοστολογημένο? Μάλλον όλα, αλλά επειδή εξ αντικειμένου τυχαίνει να γνωρίζω λίγα πράγματα για το κόστος υλοποίησης αντίστοιχων έργων, μου πήρε πολλές ώρες να σκέφτομαι τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους οι ανάδοχοι που να δικαιολογεί τιμή δεκαπλάσια τουλάχιστον από την αναμενόμενη.

Μη σας τα πολυλογώ ιδέες μου ήρθαν πολλές. Οι άνθρωποι θα βάλουν καταρχήν χρυσούς server, για λόγους αισθητικούς κατά βάση, είναι πως να το πεις, glamorous τύποι. Βάλε μετά τα γραφιστικά του portal. Δε θα τα κάνει τουλάχιστον ένας διάσημος ζωγράφος, ένας Φασιανός, έστω ένας Μυταράς βρε αδερφέ. Για τη λειτουργικότητα δε τι να πω, μιλάμε για επίπεδο πέρα από τα ανθρώπινα δεδομένα, τεχνητή νοημοσύνη τουλάχιστον, ότι ξέρετε για τα σημερινά portal ξεχάστε το. Θα είναι σα να λέμε ο κόσμος πριν και μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Την εκπαίδευση που την πας, ξέρεις τη δύσκολο πράγμα να μάθεις σε τόσους ανθρώπους να κάνουν login, add, edit και όλα τα σχετικά.

Πέρα από την πλάκα τώρα, το ποσό είναι εξωφρενικό και συνάδελφοι μηχανικοί πληροφορικής και λοιποί σχετιζόμενοι με τέτοια έργα παρακαλώ διαψεύστε με αν κάνω λάθος. Δηλαδή η επιτροπή αξιολόγησης άνοιξε τους φακέλους προσφορών και αυτή ήταν η πιο συμφέρουσα? Οι άλλες πόσο ήταν, από 2.000.000 και πάνω ή μήπως είναι τα 500 ευρώ που κάνουν τη διαφορά? Και καλά το δώσανε το έργο, στην τιμή έκπληξη, το δημοσιεύουν και με περηφάνια, όπως δηλώνουν τα κόκκινα γράμματα στο ποσό.

Εμένα όλο αυτό (όχι μόνο το συγκεκριμένο παράδειγμα, που είμαι πολύ σίγουρη ότι καθόλου μεμονωμένο δεν είναι) μου φαίνεται ξεδιαντροπιά, θράσος, πως να το πω, μαλάκες Έλληνες σας κοροϊδεύουμε στα μούτρα γιατί έτσι γουστάρουμε.

Και μετά τι, μέρος 2ο

Μετά την τρομαχτική ανταπόκριση του "Και μετά τι?", όπως σε κάθε επιτυχία που σέβεται τον εαυτό της, έρχεται το sequel! Θυμάστε τον τυπάκο και την τράπεζα? Δε θυμάστε? Γρήγορα, ξαναδιαβάστε το "Και μετά τι?". Τον θυμηθήκατε τώρα? Ε ξεχάστε τον και βάλτε στη θέση του το ζευγάρι της διπλανής πόρτας.

Το ζευγάρι που ο ένας γκρινιάζει και ζητάει κάτι περισσότερο ή κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν και ο άλλος αναβάλει την αλλαγή για μετά. Μετά το στρατό, μετά την εξεταστική, μετά τη δουλειά. "Μωρό μου να τελειώσει η εξεταστική και μετά θα δεις" ή "Είμαι πιεσμένος/πιεσμένη τώρα με τη δουλειά, κάτσε να τελειώσει αυτό το project και όλα θα αλλάξουν".

Η εξεταστική τελειώνει, ο στρατός, το project, το μετά δεν έρχεται όμως γιατί κάτι άλλο μεσολαβεί. Μη με ρωτήσετε τι, πάντα υπάρχει κάτι. Το καλύτερο το έχω ακούσει από το ζευγάρι του διπλανού τραπεζιού, χρόνια πριν και ακόμα το θυμάμαι. "Τώρα δε μπορώ είμαι πιεσμένη, είναι και άρρωστη η γιαγιά μου". Έτσι του 'χε πει η αθεόφοβη. Δεν ξέρω τι έκανε ο τύπος, άμα περίμενε τη γιαγιά να αναστηθεί και την κοπέλα να τρέξει στην αγκαλιά του και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Άλλο είναι το θέμα. Πάρτε το χαμπάρι. Αυτό είναι το μετά και δύο επιλογές υπάρχουν. Ή το αποδεχόμαστε και το ζούμε σαν τώρα, χωρίς μετά ή δε μας αρέσει, να το χωνέψουμε δεν μπορούμε και την κάνουμε για το καλύτερο ή το διαφορετικό, τώρα. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες.

Be sure to wear something red

Ψάχνω εδώ και μέρες να βρω να γράψω κάτι σχετικό με σχέσεις, που όπως βλέπω σας προξενούν λίγο το ενδιαφέρον και αφήνετε κανένα σχολιάκι, αλλά τα ερεθίσματα πάνω στο θέμα είναι πολλά και προς ώρας δε τα έχω βάλει σε τάξη. Για το λόγο αυτό θα αντλήσω την έμπνευση μου από την καρναβαλική επικαιρότητα και θα σας πω για τον κόκκινο χορό (οι στενοί φίλοι που έχουν βαρεθεί να βλέπουν φωτογραφίες και να ακούνε για αυτό παρακαλούνται να μη συνεχίσουν την ανάγνωση από εδώ και κάτω).

Ο κόκκινος χορός όπως έκδηλα μαρτυρά το όνομα του, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καρναβαλικό πάρτυ, στο οποίο οι προσκεκλημένοι προσέρχονται ντυμένοι αυστηρά στα κόκκινα. Το πάρτυ αυτό διανύει κάμποσα χρόνια ζωής στην Πάτρα, όμως εμείς το τιμάμε με την παρουσία μας από το 2008 (λέγοντας εμείς αναφέρομαι σε εμένα, την Όλυ και όσους ακόμα μας κάνουν την τιμή να μας συνοδεύσουν). Να σας πω σύντομα, ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, πάρτυ που έχω βρεθεί. Από αυτά που βλέπεις στις ταινίες, ωραία μουσική, ωραία χαμόγελα, πολύχρωμο κομφετί να πέφτει από ψηλά και όλα τα σχετικά.

Ο λόγος για τον οποίο όμως γράφω αυτό το post δεν είναι τόσο για το ίδιο το γεγονός όσο για το τελετουργικό προετοιμασίας που ακολουθούμε πιστά τρία χρόνια τώρα (συμπεριλαμβάνω τη φετινή χρονιά μιας και οι ετοιμασίες έχουν ήδη ξεκινήσει). Αφού τελειώσουν, λοιπόν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, σα γνήσιοι Έλληνες ψάχνουμε την επόμενη αφορμή για εορτασμό που δεν είναι άλλη από το καρναβάλι. Καρναβάλι για μας, εκτός από group, παρελάσεις και λοιπά πάρτυ που έτσι κι αλλιώς είναι εντός προγράμματος, σημαίνει κόκκινος χορός. Κόκκινος χορός σημαίνει κόκκινα ρούχα και κάπου εκεί αρχίζουν να πέφτουν επί τάπητος οι κατακόκκινες ιδέες.

Ντομάτες, μπαρμπούνια, φράουλες και ότι κόκκινο έχει εφεύρει η φύση εξετάζεται πρώτο. Μετά περνάμε στις αλληγορίες, ο Σταμάτης, όχι κανένας φίλος μας καλέ, αυτός από το φωτεινό σηματοδότη, το κοκκινιστό μοσχαράκι, η κοκκινοσκουφίτσα και λοιπά και λοιπά. Έλα όμως που όλα αυτά δε μας πάνε καλά. Πρώτον θέλουμε κάτι πρωτότυπο, δεύτερον θέλουμε να υλοποιήσουμε με τα ίδια μας τα χέρια την ιδέα, οπότε πρέπει να μην πρόκειται για έτοιμη στολή. Τρίτον πρέπει με κάποιο τρόπο να μας αφορά, να σχετίζεται με μια δική μας εμπειρία. Η διαδικασία αυτή κρατάει και ένα μήνα μη σας πω, κατά τη διάρκεια του οποίου σε άσχετα μέρη και εν μέσω άσχετων συζητήσεων, οδηγούμαστε σταδιακά στην τελική απόφαση.

Αφού καταλήξουμε στην ιδέα προχωράμε στην υλοποίηση της. Για να μην έχετε απορίες το 2008 το θέμα μας ήταν τα κόκκινα χαρτιά της τράπουλας, κούπες και καρά, εκ του πόκερ ορμώμενη ιδέα και το 2009 οι κόκκινες ανθοδέσμες, εκ του jumbo, όπου βρήκαμε όλων των ειδών κόκκινα πλαστικά λουλούδια. Η υλοποίηση είναι μια σύνθετη διαδικασία που αφορά τη συλλογή των υλικών και κυρίως τη μετατροπή τους σε καρναβαλική στολή που οφείλει να παραπέμπει στην κεντρική ιδέα.

Ότι και να σας πω εδώ είναι λίγο. Την τελευταία μέρα επικρατεί πανικός. Ένας πανικός από κόκκινες οργάντζες, τούλια, δαντέλες (ανάλογα με την επιλογή του υλικού), μέσα στον οποίο κόβουμε ράβουμε, συρράπτουμε, κολλάμε, τρέχουμε να πάρουμε λίγη ακόμα κόκκινη κορδέλα ή ένα κομμάτι κόκκινο χαρτόνι. Καμιά ώρα πριν το χορό λοιπόν, έχουμε τελειώσει και εννοείται ότι είμαστε κατάκοπες. Με ένα μαγικό τρόπο όμως, επανακτάμε τις δυνάμεις μας αμέσως μόλις φτάσουμε, και καταφέρνουμε να το γλεντήσουμε για τα καλά.

Έχω σοβαρές υποψίες, ότι ο μαγικός τρόπος δεν είναι άλλος από όλη αυτή την προετοιμασία, που μας κάνει και να ανυπομονούμε κάθε χρόνο για το πάρτυ αυτό και να περνάμε τόσο καλά.

Ψάχνοντας το ιδανικό τζιν

Σήμερα θα το ρίξω το επίπεδο και θα σας εξηγήσω γιατί η επιλογή συντρόφου είναι σα να διαλέγεις τζιν παντελόνι. Τα κορίτσια ξέρουν καλά πόσο δύσκολη και εξαντλητική διαδικασία είναι η εύρεση του σωστού τζιν. Αυτού που θα κόβει μερικά κιλά, θα προσθέτει μερικούς πόντους, θα σηκώνει λίγο τα οπίσθια και θα ανεβάζει στο μέγιστο την αυτοπεποίθηση της κατόχου του. Η διαδικασία που ακολουθείται για την ανέρευση του, είναι αυστηρά επιστημονική

Πρώτο στάδιο η παρατήρηση. Τα editorials των περιοδικών, οι βιτρίνες των μαγαζιών και κυρίως οι άλλες κάτοχοι του πολυπόθητου ρούχου, γίνονται αντικείμενο διεξοδικής παρατήρησης. Κάπου εκεί προκύπτουν τα πρώτα συμπεράσματα και παίρνονται βαρυσήμαντες αποφάσεις του τύπου "Θέλω σα τρελή εκείνο το φαρδύ λίγο καμπάνα τζινάκι που φόραγε χτες η ψηλή ξανθιά στο διπλανό τραπέζι", με την κρυφή πεποίθηση ότι φορώντας το, εσύ και η ξανθιά θα 'στε σα δίδυμες αδερφές ένα πράγμα.

Δεύτερο στάδιο το πείραμα. Εδώ είναι που παίρνεις σβάρνα τα μαγαζιά και ταλαιπωρείς τις άμοιρες πωλήτριες ψάχνοντας το φαρδύ λίγο καμπάνα τζινάκι που λέγαμε πιο πάνω. Με τα πολλά το βρίσκεις και το δοκιμάζεις. Έλα όμως που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και δε μοιάζεις ούτε για τέταρτη ξαδέρφη της ξανθιάς. Μάλλον σε τσουβάλι φέρνεις καi για να είναι το τσουβάλι σικ, πρέπει να το 'χει σχεδιάσει τουλάχιστον ο Chalayan, αλλά που.

Τρίτο και τελευταίο στάδιο, αλλαγή των δεδομένων και συμπέρασμα. Αφού είδες και αποείδες με το τσουβάλι κάνεις την καρδιά σου πέτρα και δοκιμάζεις το skinny τζιν που μια ώρα σε πιλατεύει η ταλαίπωρη η πωλήτρια να βάλεις, αφού αυτό φαίνεται πιο κατάλληλο για το σώμα σου. Το φοράς και τα λόγια είναι περιττά. Αυτό είναι, το ερωτεύεσαι, το παίρνεις, το φοράς για πάντα και με τα πάντα.

Αντίστοιχη λοιπόν είναι και η διαδικασία με τα αγόρια. Κυκλοφορείς, τα παρατηρείς, διαλέγεις ας πούμε το σκληρό μελαχρινό (τυχαίο το παράδειγμα, μη παρεξηγηθεί κανείς), έλα όμως που μαζί του νιώθεις σα τσουβάλι. Επιμένεις σε ένα στυλ, μέχρι που ενδίδεις στον πλακατζή της παρέας που πριν ούτε να τον κοιτάξεις (επίσης τυχαίο παράδειγμα) και να το πάλι, όπως με το τζιν, τον ερωτεύεσαι τον κρατάς για πάντα και δείχνεις και κούκλα μαζί του.

Αξίωμα. Όπως υπάρχει το κατάλληλο τζιν για κάθε μια (οικουμενικό ρούχο, δεν κάνει διακρίσεις), έτσι υπάρχει και το κατάλληλο αγόρι. Το θέμα είναι και στις δυο περιπτώσεις να βρεις αυτό που σου ταιριάζει περισσότερο και σε κάνει να δείχνεις πιο όμορφη.

Υ.Γ. Post που απευθύνεται αυστηρά σε κορίτσια με διάθεση χιουμοριστική!

Η φωτογραφία είναι από το whatshaute.com