Μη λυπάσαι την αρπαχτή σου!

Λίγο το καλοκαίρι, λίγο η ματαιότητα του κόσμου που πάει από το κακό στο χειρότερο και μπορεί να μη την βγάλει μετά το 2012, το έχουν ρίξει όλοι στη φιλοσοφία ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο από τέτοιος μας. Στα πλαίσια αυτής της φιλοσοφίας, οι περισσότερες 25 something, 30 παρά something φίλες έχουν αποφασίσει ότι μόνο ο έρωτας θα μας σώσει, ως πράξη ή/και ως συναίσθημα. Sex & the City το έκανα το blog, αλλά ένεκα η αναγνωσιμότητα που έχει πέσει θύμα της καλοκαιρινής ραστώνης.

Μου λέει λοιπόν πρόσφατα μια από αυτές τις φίλες που κάνει τη θεωρία πράξη με 40άρι τύπο αγνώστων λοιπών στοιχείων και συμφωνία περνάμε καλά και ας πάει και το παλιάμπελο. "Έχω αρχίσει και τον λυπάμαι, είναι τόσο καλός και τρυφερός. Ξέρεις πόσο του αρέσουν οι αγκαλιές!". Τα προηγούμενα χαρακτηριστικά είναι προφανές ότι δεν χωρούν στην παγιωμένη αντίληψη περί διαδικασιών "ψεκάστε - σκουπίστε - τελειώσατε". Χωράνε όμως τα συναισθήματα συμπόνοιας? Γλυκιά μου, λέω και 'γω, γίνεται να λυπάσαι την αρπαχτή σου? Είναι σα να βγαίνεις για να πιεις μέχρι τελικής πτώσης και να λυπάσαι το barman γιατί γεμίζει κάθε τρεις και λίγο τα σφηνάκια.

Τι να κάνουμε βρε παιδιά, έτσι είναι οι αρπαχτές παντός είδους. Δε χωράνε συναισθήματα αυτού του τύπου γιατί άμα αρχίσεις το τσάι και τη συμπάθεια, στην καλύτερη να την βγάλεις με κουλουράκια βουτύρου. Αρπαχτή και κουλουράκια όμως, και ειδικά βουτύρου, μαζί δεν πάνε!

Έχουμε γύρισμα

Τι κάνει ο υποφαινόμενος blogger σε μια εποχή που διάθεση και έμπνευση είναι στο ναδίρ? Θα σας πω πρώτα τι θα έκανα σε άλλες εποχές, όταν οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις ήταν λιγότερο ραγδαίες τα χρόνια μου λιγότερα και ο χρόνος μου πολύς. Θα περνούσα μια μίνι κατάθλιψη, θα κοιτούσα το ταβάνι στωϊκά καθ' όλη τη διάρκειά της και θα περίμενα. Θα περίμενα και θα περίμενα μέχρι τη μέρα που θα ξυπνούσα, θα αποφάσιζα ότι το ταβάνι όσο και να το κοιτάς ταβάνι παραμένει και επιτέλους θα συνέχιζα ορμητικότερα να ζω.

Αυτά, που λέτε, στις άλλες εποχές γιατί σήμερα δεν προλαβαίνω να περάσω τη μίνι κατάθλιψή μου. Προλαβαίνω δηλαδή αλλά σα να μου φαίνεται ότι είναι πολυτέλεια να κοιτάς το ταβάνι που μένει πάντα ίδιο, ενώ όλα γύρω αλλάζουν τόσο γρήγορα και τα χρόνια πάντα λιγοστεύουν. Γι' αυτό ψάχνω καμιά καλύτερη εναλλακτική προκειμένου να επαναφέρω τη διάθεση και την έμπνευσή μου. Και τι καλύτερο από νέες εμπειρίες. Έτσι σκέφτηκα ο blogger και αποφάσισα να συμμετάσχω στα γυρίσματα ενός διαφημιστικού για την τηλεόραση.

Σας την έφερα λίγο με την εισαγωγή του post. Νομίσατε ότι θα γράψω τίποτα σοβαρό ε? Μπα τα σοβαρά με καταθλίβουν και είπαμε χρόνος για ταβανοθεραπεία δεν υπάρχει. Μαθαίνω λοιπόν ότι γυρίζεται στην Πάτρα το νέο σποτάκi εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, από αυτά με τον κόσμο τον πολύ. Πάμε, λέμε με την Όλυ, πλάκα θα έχει και όντως πήγαμε.

Πλάκα είχε δε λέω. Ο σκηνοθέτης με τη μια τελευταία σκηνή που τελειωμό δεν είχε, ο νεαρόκοσμος που συμμετείχε με τη βαβούρα και το χαβαλέ του, τα παιδιά της παραγωγής που το διασκέδαζαν μέσα στη ζέστη και τον αποσυντονισμό. Ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά μεταξύ μας στην ηλικία μου (όχι δεν είμαι μεσήλιξ!) δε το ξανάκανα γιατί στο τέλος μου έμεινε μια μικροηλίαση και ένα ωραιότατο εγκαυματάκι από την υπερέκθεση στα φώτα των προβολέων!

Αυτό μπορεί να μη το ξανάκανα (εντάξει αν μιλάμε για πρωταγωνιστικό ρόλο το συζητάμε), αλλά εμπειρίες θα συνεχίσω να συλλέγω μέχρι να βρω την έμπνευσή μου. Και για να πάρετε μια ιδέα από τα προσεχώς, το επόμενο project έχει τίτλο "Μια βραδιά στην όπερα" και θα σας πω για τις παρενέργειες μετά την ολοκλήρωσή του.

Όταν ήμαστε μικροί

Όταν ήμασταν μικροί ήταν αλλιώς, λέει ένα τραγουδάκι. Όχι μόνο ο κόσμος και 'μεις είμαστε αλλιώς. Μας θυμήθηκα πιτσιρίκια να διοργανώνουμε σε διακοπές ολόκληρο καλλιτεχνικό φεστιβάλ, από έκθεση ζωγραφικής και γυμναστικές επιδείξεις μέχρι θεατρική και μουσική παράσταση. Μας θυμήθηκα να στήνουμε ολόκληρα παιχνίδια στα πρότυπα τηλεπαιχνιδιών με παρουσίαση, ερωτήσεις και αυτοσχέδια δώρα για το νικητή. Μας θυμήθηκα να φτιάχνουμε τα καλοκαίρια από ένα διαφορετικό σπιτάκι στην αυλή, από ινδιάνικη σκηνή μέχρι αχυρένια καλύβα.

Μπορώ να επαναφέρω με τις ώρες μνήμες-αποδείξεις της παιδικής δημιουργικότητας και ενεργητικότητας, αλλά σίγουρα όλοι έχετε μπόλικες απ' αυτές. Αυτό που ψάχνω τώρα όμως, δεν είναι οι μνήμες. Ψάχνω να βρω πως εξελίχθηκε η απίστευτη αυτή παιδική έμπνευση στην ενήλικη ζωή μας. Φοβάμαι μήπως δεν εξελίχθηκε, μήπως χάθηκε κάπου μέσα σε καφέδες, ποτά, ψώνια και ανούσιες ή και ουσιαστικές συζητήσεις. Και αυτό το τελευταίο το λέω με γερή δόση αυτοκριτικής μέσα.

Ελπίζω ότι κάνω λάθος. Ότι υπάρχουν ακόμα εκεί έξω παρέες που κάνουν τα ερεθίσματα πράξη και δημιουργία, όπως τα παιδιά. Σκέφτομαι ότι τη μισή από την παιδική μας δραστηριότητα να ζωντανέψουμε και να διοχετεύσουμε σε επαγγελματικές, καλλιτεχνικές και πάσης φύσεως ασχολίες θα σταματήσουν να υπάρχουν τόσοι "επίπεδοι", wannabe δημόσιοι υπάλληλοι. Και που ξέρετε μπορεί να αρχίσουμε να χαιρετάμε όλοι μαζί με χαρά τα αεροπλάνα στον ουρανό (έτσι έκαναν σήμερα τα παιδάκια σε έναν παιδικό σταθμό)!

Τουλάχιστον σήμερα είναι γαλάζιος

Τώρα τελευταία έχω γίνει σαν εκείνο τον τυπάκο που κορόιδευα στο post "Και μετά τι?". Όλο κάτι περιμένω, όλο για κάτι ανησυχώ και να χαίρομαι με όσα όμορφα συμβαίνουν στην καθημερινότητα, το ξεχνάω. Όχι ότι παλιά ξύπναγα κάθε μέρα μέσα στην τρελή χαρά, ήταν όμως μέρες που χαζοχαιρόμουν με διάφορα πράγματα. Για τον ουρανό που είναι γαλάζιος, γιατί υπάρχουν ωραία αγόρια, γιατί είναι νόστιμο το μεσημεριανό, γιατί είδα μια καλή ταινία και πάει λέγοντας. Χτες λοιπόν αναρωτιόμουν ποια ήταν η τελευταία φορά που χάρηκα με κάτι απλό και δε μπορούσα να θυμηθώ.

Ανησύχησα, που λέτε, γιατί δεν είναι του τύπου μου να μην χαζοχαίρομαι. Έβαλα λοιπόν θερμόμετρο, έβγαλα την γλώσσα μου έξω να δω το χρώμα της, έβηξα δυνατά, αλλά όλα φυσιολογικά. Άρα, λέω, το πρόβλημα δεν είναι παθολογικό, άλλο θα φταίει. Τα έβαλα κάτω λοιπόν να βρω τι φταίει και έβγαλα το εξής συμπέρασμα. Δεν προλαβαίνω. Δεν προλαβαίνω να χαρώ, γιατί πάνω που πάει αντανακλαστικά να αντιδράσει ο οργανισμός με συναισθήματα εφορίας στα εξωτερικά ερεθίσματα (βλέπε ωραίο αγόρι ας πούμε), έρχεται η ανησυχία για το μέλλον.

Δεν ανησυχώ μήπως αύριο ο ουρανός γίνει μοβ ή το αγόρι ασχημύνει. Έχω αυτή τη γενική ανησυχία, του τύπου ρε που πάμε, που έλεγε και ο Αυλωνίτης (αυτός δε το έλεγε?). Αλλά μ' έχει κουράσει όσο δε πάει αυτή η κατάσταση. Τι σόι προγραμματισμός είναι αυτός του ανθρώπινου εγκεφάλου να σκέφτεται όλη την ώρα το μετά και να ξεχνάει το τώρα, δεν καταλαβαίνω. Άσε που αν τελικά ο ουρανός αύριο γίνει μοβ θα έχεις χάσει και την ευχαρίστηση να τον χαρείς σήμερα που είναι γαλάζιος.

Επί προσωπικού

Από μικρή είχα το εξής θέμα. Πολλά είχα, δηλαδή, αλλά για ένα θα πούμε τώρα. Πάντα λοιπόν έπαιρνα πολύ προσωπικά, όποιες κατηγορίες αφορούσαν ένα σύνολο του οποίου ήμουν μέλος. Καθίστε να σας δώσω ένα παράδειγμα να το καταλάβετε. Έλεγε ο δάσκαλος στην τάξη, δεν προσέχετε, εγώ ένιωθα λες και μαλώνει εμένα, ασχέτως αν χάζευα ή παρακολουθούσα. Ακριβώς επειδή έπαιρνα τα πάντα προσωπικά, αισθανόμουν έντονα την ανάγκη να υπερασπιστώ το σύνολο στο οποίο ανήκα με λόγια και κυρίως με πράξεις που αποδείκνυαν το λάθος των ισχυρισμών. Μετά μεγάλωσα και έμαθα να ισορροπώ λίγο τα πράγματα, λέμε τώρα!

Πρόσφατα λοιπόν σε μια συζήτηση που ξεκίνησε από τα αρχιτεκτονικά μανιφέστα, φτάσαμε στη γενιά μου. Μια γενιά που δεν έχει παράγει και τίποτα σπουδαίο, σύμφωνα με το συνομιλητή, ούτε καν λίγη αμφισβήτηση, να ταρακουνήσει τα νερά. Επειδή, όπως σας είπα παραπάνω, έχω σταματήσει να παίρνω τα πράγματα επί προσωπικού, δεν ένιωσα καμιά σπουδαία ανάγκη να εκπροσωπήσω και να υπερασπιστώ τη γενιά μου. Όμως τώρα που το ξανασκέφτομαι, έχω πολύ διάθεση να "επιτεθώ" στην προηγούμενη γενιά, αυτή των μπαμπάδων μας.

Αυτή τη γενιά με τις μεγάλες ιδέες και τις βαθυστόχαστες θεωρίες. Όλο σκέψεις, αναζητήσεις, ανατροπές και φιλοσοφίες ήταν αυτή η γενιά. Στην πράξη σας θέλω μάγκες. Οι αναζητήσεις και οι ζυμώσεις ωραίες και αναγκαίες είναι. Στην πράξη όμως, μαντάρα τα κάνατε. Δεν ξέρω αν εμείς, το ξέρω παρασύρομαι και το παίρνω προσωπικά και κάνω το εγώ εμείς, δεν ξέρω αν παράγουμε ιδέες και αμφισβήτηση. Μπορεί και να μην είμαστε σπουδαία γενιά, σαν αυτή που μεγάλωνε το '60. Κάποιοι όμως από εμάς δίνουν τον αγώνα τους στην πράξη. Παλεύουν να γίνουν καλοί επιστήμονες, καλοί επαγγελματίες, καλοί οικογενειάρχες και άνθρωποι. Παλεύουν να επιβιώσουν στο κόσμο που δημιούργησαν οι μεγάλοι προβληματισμοί. Και ακόμα νομίζω ότι παλεύουν να καταλάβουν αν αξίζει να κάνουν το εγώ εμείς, να βρουν σε ποια σύνολα ανήκουν και αν αξίζει να τα υπερασπιστούν.

Επανεκκίνηση

Έχω να γράψω καιρό, το ξέρω. Από τότε που είπα θα σας ενημερώσω με νεότερα από το ημερολόγιο καταστρώματος. Συνήθως αργώ να γράψω όταν απασχολούμαι με όμορφα και δημιουργικά πράγματα. Όταν λείπω ταξιδάκι, όταν παρακολουθώ την τέχνη, κάνω κάτι τελοσπάντων που μου δίνει τροφή για τούτο εδώ το πόνημα.

Αυτή τη φορά όμως δεν έκανα τίποτα δημιουργικό. Απλά στεκόμουν, σαν υπολογιστής σε αναμονή. Απλά στεκόμουν. Το καράβι, όπως όλοι ξέρετε καλά, συνεχίζει να ταξιδεύει χωρίς πυξίδα και χωρίς χαραγμένες διαδρομές. Εμείς στεκόμαστε σε αναμονή.

Λοιπόν εμένα η αναμονή με κουράζει. Παρότι παλεύω μεγαλώνοντας να καλλιεργήσω το χαρακτηριστικό της υπομονής μέσα μου, δε μπορώ να πω ότι τα έχω καταφέρει με επιτυχία. Και να σας πω και κάτι ακόμα, θα συμφωνήσω με το μισάνθρωπο, μηδενιστή και χίλια ακόμα κακά της μοίρας του, ήρωα του "Whatever Works" (της ταινίας του Woody Allen). Ο Ιώβ ήταν μεγάλος βλάκας. Θέλω λίγο ενθουσιασμό, λίγη παρόρμηση. Η αναμονή με αποκοιμίζει. Αυτός μου φαίνεται είναι και ο στόχος της, οπότε μια χαρά την κάνει τη δουλειά της.

Εμείς τι κάνουμε είναι το θέμα. Επανεκκίνηση κάνουμε βρε παιδιά! Ποιος διαλέγει δηλαδή την αναμονή? Η το κλείνεις το ρημάδι να πάει στο διάολο ή του κάνεις μια επανεκκίνηση μπας και πάρει τα πάνω του. Μη πει κανείς είσαι μηχανικός η/υ και έχετε το restart για καραμέλα, γιατί θα με τσατίσετε. Τι κακό δηλαδή έχει η επανεκκίνηση όταν στο 90% των περιπτώσεων κάνει τη δουλειά της? Μπορεί να μην εντοπίζεις τα αίτια του προβλήματος, αλλά λύνεις το πρόβλημα και προχωράς και αυτό είναι το ζητούμενο.

Πάω τώρα, να βρω το restart για τις σκέψεις μου, γιατί το μηχάνημα δεν ήρθε με καλό εγχειρίδιο και το κουμπάκι δεν είναι στην προβλεπόμενη θέση.

Το παραπάνω

Με ρώτησαν γιατί δεν γράφω κάτι περισσότερο για την πραγματικότητα που ζούμε. Δεν γράφω γιατί πολλά διαβάζω, πολλά ακούω και ακόμα περισσότερα σκέφτομαι. Θα μου πείτε συμπέρασμα δεν έχεις βγάλει ακόμα? Έχω βγάλει ως ένα βαθμό και με επιφυλάξεις. Είμαι σίγουρη ότι τα κοντέρ δεν έχουν μηδενίσει. Όχι μόνο δεν έχουν μηδενίσει, αλλά σα μουρλά γυρίζουν γύρω γύρω. Δε φοβάμαι μη φτωχύνουμε, μη χάσουμε την πολυτέλεια ή το βόλεμα. Φοβάμαι όμως μη ξυπνήσουμε δέκα χρόνια μετά και έχουμε χάσει τη ζωή. Άμα η ζωή είναι μόνο αγώνας επιβίωσης, τότε δε θα την έχουμε χάσει. Κουτσά στραβά κάπως θα τα έχουμε καταφέρει. Άμα όμως είναι κάτι παραπάνω που κατά βάση το κάνεις στα πιο δημιουργικά σου χρόνια, κάπου μεταξύ 25 και 40, τότε μια γενιά, η δική μου η γενιά μπορεί να έχει χάσει.

Γιατί για να κάνεις το παραπάνω πρέπει πρώτα να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις και δεύτερο να στηρίζεσαι και να εμπιστεύεσαι. Θα το πιάσω από το τέλος. Πρέπει να στηρίζεσαι σε ένα καράβι καλό και να εμπιστεύεσαι τον καπετάνιο και το πλήρωμα. Άμα συμβαίνει αυτό μπορείς και να ελπίζεις ότι θα φτάσεις κάποια στεριά και στο ενδιάμεσο να απολαμβάνεις το ταξίδι. Διαφορετικά έχεις την έννοια από που να πιαστείς να μη βουλιάξεις. Θα μου πείτε έχει και αυτό τη χάρη του. Μπορεί αλλά μέσα στη φουρτούνα δεν έχω αποφασίσει ακόμα και ας πρέπει τότε οι αποφάσεις να παίρνονται γρήγορα και δυναμικά.

Επιλογές, βέβαια, πάντα υπάρχουν. Να εγκαταλείψεις το καράβι και να κολυμπήσεις μέχρι το επόμενο. Να αλλάξεις καπετάνιο και πλήρωμα. Ακόμα και να μείνεις, να κάνεις το καλύτερο που μπορείς σε αυτό, έχοντας λάβει υπόψη σου ότι ακόμα και αν φύγει ο καπετάνιος τους ίδιους επιβάτες το καράβι θα κουβαλά. Οι επιλογές όμως συναρτώνται άμεσα με τις επιθυμίες και τους στόχους και έλα που μέσα στην καταιγίδα ούτε αυτά είναι ξεκάθαρα. Μάλλον αναθεωρούνται και ανασχεδιάζονται.

Για την ώρα θα σας εξομολογηθώ την αλήθεια. Έχω ξενερώσει και με την καταιγίδα την έξω και με την καταιγίδα τη μέσα. Έχω ξενερώσει και με το καράβι και με 'μενα. Μόλις έχω νεώτερα θα ενημερώσω το ημερολόγιο καταστρώματος.

Ο πίνακας της φωτογραφίας είναι του ζωγράφου Τηνιακού